Mijn naam is Zahzah… Tarik Zahzah.

Yo Tarik Z.,

Ten eerste, sorry dat het zo onpersoonlijk, via een openbare brief, moet. Dit is vast al de zoveelste. De zoveelste die je waarschijnlijk nooit zult lezen. Maar ach, stiekem schrijven we al deze dingen alleen maar naar (lees: over) je, omdat dat nou eenmaal hoort, we willen allemaal een beetje mee doen, mee praten. Wij zijn niet zo.. hoe zal ik het zeggen.. tegendraads als jij. Wij zijn kuddedieren en wij willen wèl graag naïef alles geloven wat de NOS propageert.

Gisteren las ik weer een van die brieven aan jou, waarin iemand je bedankte voor je daad, voor het even duidelijk maken van hoe ‘onvoorbereid’ we eigenlijk zijn op het echte werk. Ja, Tarik, je leest het goed, je gepoogde spreekbeurt past niet in het rijtje Pim Fortuyn en Charlie Hebdo. Met een neppistool tel je nou eenmaal niet echt mee. Ik wil je óók bedanken, maar niet voor het ‘meer blauw en legergroen op straat’-voedsel dat je Geert W. en Mark R. hebt geschonken; als jij als crimineel behandeld wordt, mogen ‘onze’ Geertje en Markie natuurlijk ook niet achter blijven. Mijn dank is vooral groot voor het op een wel erg schattige manier, in slechts een paar minuten laten zien hoe Nederland eigenlijk altijd al, in alles, is:

Je hebt je fantastisch voorbereid. Een goed verhaal, een mooi, strak C&A pak en
een perfect gelakt waterpistool. Je kijkt nog eens met je gevaarlijkste blik in de spiegel: “Mijn naam is Zahzah. Tarik Zahzah,” en je lacht de spanning nog wat weg. En plots, alsof je slechts één keer knipperde, sta je daar, in een studio met een beveiliger die je doet geloven dat je ècht die onoverwinnelijke filmheld bent die je diezelfde ochtend nog in de spiegel zag. Tot hier ging het eigenlijk foutloos, tot hier zag het er nog dreigend uit. Maar toen het allemaal wat langer duurde dan in je script stond, ontstond er paniek en bleek je niet over voldoende improvisatievermogen te beschikken. Je pistooltje danste wat onrustig en onhandig in je hand (verstopt achter je rug), je brabbelde wat rustgevende en geruststellende woorden en probeerde tevergeefs af en toe tóch nog streng te benadrukken hoe lang het allemaal duurde. Het was eigenlijk al voorbij, iedereen zag het. Het was aandoenlijk om te zien hoe dat besef ook jou langzaam bekroop. En daar waren ze al, je verlossers. Ze schreeuwden naar je, om je toch nog dat ‘actiefilm’-gevoel te geven. Maar het was op, je kon het niet meer. Geen sprankeltje verzet, je leek zelfs opgelucht. Je pistooltje die de grond aan tikte, want meer was het echt niet, was de anticlimax: “Ik heb het laten vallen, ik heb het laten vallen..”
Een ironisch typefoutje in je eigen voorwaarden (puntje 2) hebben alles eigenlijk al samenvattend voor je voorspeld: ‘De lieve uitzending wordt niet vertraagd, geen enkele seconde onderbroken en niet bewerkt.’ Lief was het zeker. Maar of er naar je geluisterd wordt? Sorry, je opvoering is inmiddels al in verschillende bewerkingen op het wereldwijde verschenen.

Alles net niet, maar wel een pluim voor inzet, voorbereiding en verzorging, dát is Nederland. En ik vind het heerlijk. Schattig en heerlijk. Houden zo. En dat mijn score op de ‘Wie is de Mol’-app door jouw soap niet meer te redden is, ach, dat was je meer dan waard, knuffelcrimineeltje! En kop op, had je ooit durven dromen dat je zó veel zendtijd, aandacht en zelfs bedankjes kreeg?

Nou, ik hoop dat ze je een beetje behandelen alsof wat je deed heel heftig was, dat verdien je!
Groetjes,
Levi

PS. Als je dit leest, wil je dan je hele spreekbeurt nog even sturen, ik ben razend benieuwd naar hoe jij het voor je zag!