Vandaag zat ik weer in de kerkbanken; zoals ik elke zondag poog te doen. Een momentje van bezinning, de week even los laten en nadenken over dingen die er toe doen.

Kerkelijke hypocrisie
Het thema van de preek: ‘Gods wereld zit vol onkruid‘. Als je dat zo hoort heb je er vast al allemaal gedachten bij, net als ik dat had. Het klinkt een beetje alsof de wereld buiten de kerkmuren woekert van het onkruid, en het onder dit exclusieve clubje gelovigen alleen maar lente is en de zon altijd schijnt.

Hozier – Take Me To Church

‘We were born sick,’ you heard them say it.

Iedereen
Gelukkig had deze preek een andere wending; realistischer. In ieders(!) leven groeit onkruid. Iedereen heeft een ander beeld bij wat hij of zij onkruid noemt. Mijn onkruid is het eitje dat niet goed te pellen is, of het gemak waarmee mensen, vaak juist ook christenen, kunnen (ver)oordelen.
Vul maar in, wat is jouw onkruid? En wat doe je ermee? Trek je het uit de grond met wortel en al? Verwijder je alles dat je niet staat uit je wereldje?
En hoe gaat dat op school, op het werk, in de kerk.. Houden we oogkleppen op en kijken we alleen in de richting die wij denken dat de juiste is? Laten we mensen die niet in ons straatje (tuin in dit geval) passen, ook vooral in hun eigen tuintje blijven?

Niet alleen
Of zullen we samen imperfect zijn? En wellicht van elkaar leren, groeien naar inzichten die we binnen de schuttingen van ons (vast)denken niet kunnen bereiken.

Genoeg vragen om over na te denken. Doe er vooral mee wat je wil, maar ik vond het wel goed om met jullie te delen!
Tot het volgende Teken van Levi!