Vluchten, mag het?

Vluchten is geen optie. Zeker niet als student Journalistiek.  Je moet er iets over te zeggen hebben: de vluchtelingencrisis. Na maanden van filteren, luisteren en begripvol meeknikken, ga ik er nu het mijne over zeggen.

Tijdens de les ‘Keek op de Week’ (ja, de foto is een woordgrapje) houden we ons, zoals de naam al een beetje verraadt, bezig met de actualiteiten. Wat speelt er in Nederland, Europa, de wereld? En wat niet? En hoe komt dat dan? Vragen, discussie, antwoorden, nieuwe vragen. Uiteindelijk veel meer vraag- dan uitroeptekens. En dat blijkt helemaal niet zo erg als dat we denken in een maatschappij waar antwoord noodzaak lijkt.

Sommige kwesties hebben geen eenduidend antwoord. Ook de vluchtelingencrisis bestaat voor het overgrote deel uit vraagtekens. Tekens die de maatschappij van dynamiek voorzien. Tekens van leven. Elke week bespreken we dit grote thema met elkaar. Verschillende aspecten passeren de revue. Wat is er aan de hand? Is er spraken van eenzijdige berichtgeving? Wat is de invloed van journalistiek? Wat doen we? Ja, alleen maar vragen. Tijden veranderen en daarmee ook de antwoorden.

De foto die de wereld deed bewegen
Iedereen heeft hem gezien. En het heeft veel teweeg gebracht. De vraag wat de invloed van de media is, is daarmee een antwoord rijker geworden.
De foto laat niet veel aan de verbeelding over. Al moet ik zeggen dat ik telkens bij het kijken van dit plaatje voor me zie hoe dit mensenleven net als ik dromen had, plannen, talenten. Misschien ligt daar wel iemand die voorgoed de wereld zou hebben veranderd. Misschien had hij de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen, omdat hij de wereld leert over de gastvrijheid van Nederland in (zijn) tijden van nood. Gastvrij, ja, dat is een wezenlijk onderdeel geworden van de Hollandse identiteit. Dat is al jaren zo. Deze identiteit heeft ons tot een voorbeeld gemaakt voor vele anderen. En zo’n slechte invloed kan die gastvrijheid niet hebben: op zo ongeveer elk lijstje dat te maken heeft met voorspoed, ontwikkeling en groei, doen we mee voor de winst. Winst met als prijs dat we het goed hebben hier.

Gelukszoekers
Een veel gebruikt argument van de langzaam groeiende groep tegenstanders is dat een groot deel ‘vluchtelingen’ eigenlijk gelukszoekers zijn. Dat wil ik zeker niet ontkennen en ik denk ook dat de media een extra vleugje ‘zieligheid’ over het nieuws gooit. En ik ontken al zeker niet dat het gewoon heel beangstigend is als er wekelijks duizend tot pieken van tweeduizend verschillende mensen ons kikkerlandje in stromen. En vast niet iedereen heeft dezelfde mate van noodzaak tot het ontvluchten van hun thuisland. Al komt bij die aanname al weer een vraag: wanneer is het noodzaak te vluchten? Wanneer zou jij er voor kiezen Nederland te verlaten? Pas als je in levensgevaar bent? Ja? Wat zou jij dan doen als je overlevingskans 100% is, maar je kans op een gelukkig (liefde, gezondheid, geld, vul maar in) leven 10%? Kan je iemand verwijten gelukszoeker te zijn?

Wat als…
Op de puntjes zet iedereen wat anders. Er gebeurt veel waarvan we de uitkomst niet weten. De een is wat angstig: wat als Nederland verandert in een Moslimland? De ander optimistisch: wat als onze gastvrijheid een positieve invloed heeft op onze hoge positie in al die voorspoedlijstjes? Uiteindelijk is de toekomst voorspellen onmogelijk, en zeker met beperkte kennis van zaken. Is dat erg? Nee.

En nu?
Iedere mening doet er toe. Laat dat voorop staan. Voor- of tegenstander, optimist of pessimist. Spreek  je angsten uit en laat horen waar je kansen ziet. Stem op de partij die dat het beste vertegenwoordigd. En vertrouw er op dat daar mensen zitten die er meer verstand van hebben dan jij. Als jij het beter weet, ga de politiek in. Mijn stem heb je! Of nou, dat valt dan nog te bezien. Door de beschuldigingen dat de politiek niet doet wat het moet doen, krijgt de politiek ook geen ruimte te doen wat het moet doen. Een soort self fulfilling prophecy.

Dus…
Een conclusie is er niet. Heel veel puntjes moeten nog ingevuld worden. Waarmee zal de tijd ons leren. Ondertussen kunnen we alleen ons optimistische, angstige, handen-uit-de-mouwen stekende, kritische zelf blijven. Maar, alsjealsjeblieft laten we elkaar niet gek maken. Luister ook eens naar een ander.

Wat zou JIJ doen?

Geef een reactie met jouw mening, jouw verhaal, jouw vragen! Het doet er toe.

Tot het volgende Teken van Levi!