Er zijn van die momenten dat je er mee geconfronteerd wordt waarom cliché’s cliché’s zijn. Dit is zo’n moment. Het einde van mijn eerste journalistieke-blok nadert. En, houd je vast – dit is het moment dat het cliché dus komt – ik heb zowaar veel geleerd!

Natuurlijk, veel van die opgedane wijsheid is pure theorie, handvatten om bijvoorbeeld een blog als deze te schrijven. (Vergis je overigens niet, laat het gebrek aan deze kennis je vooral niet tegenhouden!) Maar naast al die leerstof en praktische eye-openers is er gelukkig ook veel laten zien over met wat, wie en waar je als journalist terecht kan komen. 

Gladiatoren der JournalistiekZo’n kijkje in de journalistieke wereld was soms wat anticlimactisch tot zelfs confronterend op momenten. Dat confronterende lag hem dan niet in het feit dat ik mezelf ergens in herkende, maar meer in het feit dat mijn beeld van journalistiek een klein beetje bijgeschaafd moest worden. Een realiteitscheck noem ik het dan maar. Dromen doe ik graag, dat is goed en zal ik ook zeker blijven doen. Je hebt dan wel af en toe mensen nodig die je even doen afvragen of alles nog binnen de lijntjes van haalbaarheid gedroomd wordt. Nee? Geen probleem, maar dan weet ik dat.

En dan de andere kant. Verhalen van journalisten die je wel doen geloven in het zogenaamde ‘verschil maken’. Die de vraag ‘wie wil jij zijn voor de wereld van morgen?’ van een relevant antwoord hebben voorzien. Het kan echt. En vaak begint dat dan toch met grote dromen. Dromen groter dan mogelijkheden. Dromen totdat de realiteit de onmogelijkheden inhaalt. En gek genoeg heb ik het onrembare gevoel gekregen dat mijn realiteit al behoorlijke stappen maakt. 

Goed. Nog net voordat ik weer wegdroom realiseer ik me dat ik wel degelijk nog veel te leren heb. Ook dat is deel van diezelfde realiteit. De Journalistieke Arena is daar het komende blok helaas even geen onderdeel van. Maar omdat ik dit keer wél gewoon de goede opleiding gekozen heb, zal ik over zo’n 3 maanden weer netjes op de eerste rang smachten naar de voorspelbare, maar befaamde woorden van Hans Pfauth.

Het is maandag 1 februari 2016. Buiten schijnt de zon en binnen zitten ruim 50 eerstejaars journalistiek wachtend op wat komen gaat…

Plaats een reactie