Terecht, maar ergens ook vreemd. Iedereen, gelovig of niet, is nu bereid te bidden. Nogmaals, niet meer dan logisch dat je van je laat horen. Maar wat is het waard?
Wat is je medeleven waard als je ondertussen roept ‘ga terug naar je eigen land!’ of met spandoeken protesteert tegen een opvang voor mensen op de vlucht. Op de vlucht voor een oorlog. Maar dan niet in een land of stad waarvan je de monumenten bij naam kent. En wie heeft er wat meegekregen over de aanslagen in Beiroet en Bagdad? Ook dat is een plaats in de wereld waar wij lang en gelukkig op hopen te leven, samen.
Wat is je medeleven waard als je niet bereid bent te luisteren naar mensen waar je naast woont. Mensen die zich op een dag als vandaag ongelukkig voelen. Ik vind het moeilijk echt te genieten van een feestje waarmee mensen bedoeld of onbedoeld gekwetst worden. En dát is iets waar we wél wat aan kunnen doen.
Medeleven voor de mensheid, medeleven voor elkaar. Dat is iets dat we moeten koesteren. Die landsgrenzen zijn er slechts voor een beetje overzicht, om mensen te laten weten: ‘hier, binnen deze lijntjes spreken de mensen jouw taal, wel zo handig!’
Uiteindelijk zijn we allemaal Aardelanders en is de taal van de liefde voor iedereen verstaanbaar. Laten we ons medeleven wat waarde geven en bidden voor meer dan ons lief is. Laten we ons medeleven wat waarde geven en er naar handelen. Zullen we de taal van de liefde spreken?
Teken van Levi 