Mijn 2015; meer cliché, meer beter!

Oh. Op het nippertje! Terwijl je met je plakkerige poedersuiker poten je toetsenbord zojuist tegen beter weten in toch weer hebt voorzien van een glimmend vetlaagje, zal de komende 5 minuten volstaan met enkel scrollen! Zo doe ik jou en je device – het mag uiteraard ook een smartphone zijn – een plezier. Geen dank! Tot zover het intro dat jullie in de stemming heeft gebracht. Het intro dat jullie tegen beter weten in door laat lezen, omdat jullie ergens wel weten dat jullie echt niks beters te doen hebben vandaag en je oliebol toch nog niet op is.

Mijn 2015 in een paar hoogtepunten. Ja, ik vind ‘hoogte- en dieptepunten’ ook mooier klinken. En een paar dieptepunten noemen is helemaal 2015 (dus meer cliché); de anti-Instagram-filter-‘revolutie’ als voorbeeld. Toch ga ik ze niet noemen. De hoofdreden is toch wel dat ik geen dieptepunten had. En ik vind het flauw om de momenten tussen m’n hoogtepunten dieptepunten te noemen, al zijn ze dat technisch gezien wel; tussen bergen zitten altijd dalen. Ook de aanslagen in Parijs dit jaar, de (negativiteit richting de) vluchtelingencrisis en de altijd wederkerende ontevredenheid over wat er politiek ook maar gaande is, ga ik ook niet als ‘mijn’ dieptepunten bestempelen.
Al ben ik wel echt van mening dat we constant maar op zoek zijn naar nieuwe hoogtepunten, waarbij we onze eigen dieptepunten gemakkelijk creëren.

Studie
Afijn. Genoeg over ons. Mijn 2015 was geweldig. Het begin van dit jaar was ik een wat bezorgde Sociologie student. Precies vorig jaar begon ik hevig te twijfelen over mijn leven als Socioloog. Niet omdat het mij niet interesseerde, maar omdat de studie voor mij te creativiteitsdodend was. En de angst dat dit niet enkel mijn studie, maar ook mijn verdere carrière zou gaan betreffen deed me besluiten te stoppen met de studie. Na vorig jaar al gestopt te zijn met de juist extra creatieve studie ‘Docent Theater’, wist ik dat mijn toekomst daar ergens tussen moest liggen. Dat had ik nu ontdekt, alleen maar mooi dus. Dit is dan zo’n moment tussen twee bergen. Ik had even niks. Geen studie, geen studiefinanciering, geen baan. Toch wist ik dat 2015 mijn jaar moest gaan worden. Vrij snel wist ik dat het in ieder geval geen universitaire studie meer zou zijn. En niet veel later besloot ik dat Journalistiek de perfecte middenweg was tussen het universitaire denken en het andere, creatieve uiterste van theater. Dankbaar.

Ervaring
Naast het kiezen van de juiste studie, dat heeft de ervaring me inmiddels geleerd, heb ik ook andere toffe mogelijkheden gekregen. Zo ben ik in september begonnen als presentator bij Xperience TV. Niet alleen ontzettend vet om ervaring op te doen als presentator, maar ook een project waar ik 100% achter sta. De mogelijkheid jongeren te bereiken met belangrijke thema’s op zo’n aansprekende manier is uniek. Daarnaast een team van zowel jongeren als ouderen dat zich geheel belangeloos hiervoor inzet. Een project met passie. Dankbaar.

Theater
Eerder dit jaar heb ik ook weer eens, na een lange break, een jaartje meegedraaid op de Jeugdtheaterschool Dordrecht. Een bijzondere voorstelling mogen spelen gebaseerd op ‘The Breakfast Club’. Ondanks m’n jarenlange ervaring als spelers in verschillende stukken heb ik een rol mogen vertolken waar ik 5 jaar geleden nog stellig nee op had gezegd. Een heftige rol met een karakter dat niet verder van dat van mijzelf had kunnen liggen. Alleen voor de boodschap van het stuk onmisbaar. En die boodschap kwam over. Het maakte indruk en ik ben trots theater nog steeds in te kunnen zetten voor zulke belangrijke verhalen. Dankbaar.

Bijzondere verhalen ook als ridder mogen vertellen aan tal van kinderen die me soms met open mond aanstaarde. Een Ridder Op Sokken is misschien wel het leukste theaterstuk dat ik ooit heb mogen spelen. Vooral omdat er zo’n 20 aanvankelijk nog onwetende kinderen mee mochten spelen, en je dan pas ontdekt wat de kracht en mogelijkheden van theater zijn. Dankbaar.

Meer drama
Hetzelfde geldt voor Opwekking, waar ik ook dit jaar weer mocht helpen. Verhalen schrijven, regisseren en spelen. En ondertussen kinderen iets meegeven over Gods onvoorwaardelijke liefde. Pfoeh, en nu heb ik het nog niet eens over het animatiewerk gehad, waarvan ik echt niet snap waarom ik dat pas dit jaar als vakantiewerk ontdekt heb….Theater, het zal altijd een rol blijven spelen in mijn leven. Dankbaar.

Treinleven
En dan was daar natuurlijk nog mijn Metro-verhaal. Trouwe en minder trouwe volgers weten waar ik het over heb. Het spammen was enkel te missen als je minstens een week van de sociale media verwijderd was, niet te missen dus. Maar zoals jullie ook weten was het spammen niet voor niets geweest en heb ik mijn debuut gemaakt in de krant. Over één van mijn andere favoriete bezigheden; omdenken. Leuk om direct mijn studie in de praktijk te zien en te ervaren wat de invloed is. En op de vraag of het stukje uitgeknipt boven mijn bed hangt geef ik geen antwoord. Dus. Dankbaar.

Glazen Huis
Last but not least natuurlijk nog een alinea gewijd aan het Glazen Huis avontuur. Ook hier valt vrij weinig nieuws over te zeggen. 11.360 euro is een behoorlijk rake samenvatting van deze 24 uur. Al moet ik zeggen dat die 24 uur voor de meeste vrijwilligers slechts een minuscuul deel bedroegen van het geheel. Weken, wat zeg ik, maanden voorbereiding. En dit terwijl er constant het gevoel heerste dat we iets deden dat we eigenlijk niet zouden moeten kunnen. Iets veel te groots. En toch, toch is het gelukt. Zoveel mensen, verenigingen, organisaties die samen komen om iets moois te doen, kunnen ook iets moois doen. Bij deze bewezen. Dankbaar.

TV-debuut
Als klapper op de vuurpijl (ja, sorry, je kent me) toch nog wel het interview op NPO 1 (vanaf 14:36). Laat het een mooie les zijn: je belangeloos inzetten voor het goede, levert onvergetelijke momenten, ervaring en dankbaarheid op. En het staat uiteraard leuk op je CV! Dankbaar.

Tips? Ontwikkel jezelf, doe goed en wees dankbaar.

Op een mooi en gezegend 2016!

Be safe,
Levi