Angst en mitrailleurs

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. De aanslagen in Parijs. De wereld stond op z’n kop en kleurde blauw, wit, rood. Niet veel later verontwaardigde reacties van mensen die vonden dat Beiroet vergeten werd. Toen een korte, maar heftige discussie over angst; natuurlijk snel overwonnen door liefde. Gelukkig. Eind goed, al goed. Inmiddels leeft iedereen weer gewoon door en hoor je er niemand meer over. Tot vandaag bijzonder nieuws naar buiten kwam:

De politie gaat agenten die patrouilleren bij openbare plekken als winkels en stations met mitrailleurs uitrusten. Het is voor het eerst dat dat gebeurt. De Nationale Politie gaat dit jaar 150 agenten versneld trainen in het gebruik van de wapens.
– Bron: NOS

Kan gewoon
Het publieke debat is weer aangewakkerd en vanavond zullen het journaal, DWDD en RTL Late Night daar ook gretig gebruik van maken. “Kan dit zomaar?” vraagt Matthijs aan de aanwezige expert op het gebied van wetgeving. Deze man (of vrouw uiteraard) zal een super correct antwoord geven, en na een omweg zeggen dat het gewoon kan (ja, dûh..). En dan zal één van de tafelgasten een grapje maken met de strekking dat het stoppen met zoeken naar het Teevendeal-bonnetje ook ‘gewoon kan’. En het wordt zo weggelachen.

Gevoelig
Bij Humberto aan tafel zal het veel meer gaan over het gevoel. Mitrailleurs op straat, levert dat niet meer een gevoel van angst dan veiligheid? Uiteraard zit er een ‘gevoelskenner’ aan tafel die daar onderzoek naar heeft gedaan. Hij geeft ons de nodige cijfers en weet dan dat we er langzaam aan zullen wennen en ons er veiliger bij zullen voelen. Een socioloog zal ons wijzen op het feit dat we uit moeten kijken dat het nu niet van kwaad tot erger gaat. We weten allemaal hoe het er in Amerika aan toe gaat. 

Bang?
In beide programma’s zal geconcludeerd worden dat we ons niet moeten laten leiden door angst. Want angst is een slechte raadgever, toch? Dat is wat we bij elke dreiging roepen en zie hier, we zijn er nog! Ondertussen zijn mensen te bang toe te geven bang te zijn, want dan draag je niet bij aan ‘de gemeenschappelijke immuniteit tegen terreur’. Je hoort er niet bij als je bang bent. “Ze willen juist dat we bang zijn!” Dus zijn we het niet.
Hiermee geven we die volwassen etters nog gelijk ook. We zijn het blijkbaar met ze eens dat angst ons kapot maakt. En voor we het weten zijn we ook dit weer vergeten. Zo praten we elke belangrijke discussie dood. 

Bang
Ik ben bang. Ik ben ook optimistisch hoor, maar ook bang. En daar schaam ik me echt niet voor. Vergelijk het met een tropisch oord. Je geniet van de zon, de zee en de cocktails. Je neemt een verfrissende duik en komt een haai tegen*. Ik raad je dan niet aan om jezelf lam te sussen met: ‘angst is een slechte raadgever, angst is een slechte raadgever.’ Nadat de Kromowidjojo in mij naar boven is gekomen en ik even later van de schrik aan het bekomen ben, zal ik voorlopig even niet het water in gaan. En dan ben ik maar wat blij en dankbaar dat het probleem serieus genomen wordt.

Maar of mitrailleurs op straat de oplossing is, dát is een ander verhaal… wat vind jij?

*EDIT: Na een terechte reactie dat de vergelijking met de haai onjuist is, zal ik het kort toelichten:
De vergelijking zou in dit geval correcter zijn als je de haai niet tegenkomt, maar er wel een paar kilometer verder iemand verslonden is. Wat ik vooral wilde aangeven is dat de leus ‘angst is een slechte raadgever’ te pas en te onpas gebruikt wordt, waar angst soms ook gewoon een hele gezonde reactie is en je net als ‘pijn’ voor erger kan behoeden. Zolang je je verstand maar niet uit zet.