Auteur: Levi van der Beek

Welkom. Leuk dat je hier bent. In de chaos dat mijn hoofd heet. Althans, voor zover mijn vingers die chaos echt schrijven (lees: typen) kunnen. De wereld, de mensen daarin, het leven daarvan en de vragen waarmee ze rondlopen; met of zonder antwoord. Daar schrijf ik graag over. Ik geloof dat vragen stellen belangrijker is dan antwoorden geven. Elk antwoord heeft een vraag, maar niet elke vraag hoeft een antwoord te hebben. Vragen? Ik hoor het graag!

Angst en mitrailleurs

Angst en mitrailleurs

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. De aanslagen in Parijs. De wereld stond op z’n kop en kleurde blauw, wit, rood. Niet veel later verontwaardigde reacties van mensen die vonden dat Beiroet vergeten werd. Toen een korte, maar heftige discussie over angst; natuurlijk snel overwonnen door liefde. Gelukkig. Eind goed, al goed. Inmiddels leeft iedereen weer gewoon door en hoor je er niemand meer over. Tot vandaag bijzonder nieuws naar buiten kwam: Lees verder “Angst en mitrailleurs” →

Boekrecensie: Het zijn net mensen (Joris Luyendijk)

Boekrecensie: Het zijn net mensen (Joris Luyendijk)

Dat journalisten net mensen zijn, werd mij al wel duidelijk aan het begin van deze opleiding. Alle illusies en wereldverbeteraars-beelden die ik had bij mensen in dit vak, werden in rap tempo aan diggelen gegooid. Gelukkig is de optimist in mij sterk genoeg terug te krabbelen en waren er ook echt wel weer (drog)redenen te bedenken om mijn nobele dromen in stand te kunnen houden. Ik kon er weer tegenaan en besloot het boek ‘Het zijn net mensen’ te lezen van Joris Luyendijk. Een gezonde shot ontnuchtering kan ik je alvast verklappen.
Lees verder “Boekrecensie: Het zijn net mensen (Joris Luyendijk)” →

Mijn 2015; meer cliché, meer beter!

Mijn 2015; meer cliché, meer beter!

Oh. Op het nippertje! Terwijl je met je plakkerige poedersuiker poten je toetsenbord zojuist tegen beter weten in toch weer hebt voorzien van een glimmend vetlaagje, zal de komende 5 minuten volstaan met enkel oliebollen-foto-van-koopmans_mail (1).jpgscrollen! Lees verder “Mijn 2015; meer cliché, meer beter!” →

Genade, durf jij het aan?

Genade, durf jij het aan?

Dit stuk is geschreven voor mijn (christelijke) studentenvereniging NSW. Mij werd gevraagd iets te schrijven over genade. Hier het resultaat.

Pas had ik een discussie over of we een persoon als Hitler in de hemel tegen zouden kunnen komen. Als mens zou ik al snel nee willen zeggen. Maar stel je voor dat hij vlak voor zijn dood spijt kreeg en Jezus als Heer zou belijden? Genade. Lees verder “Genade, durf jij het aan?” →

Wat is het waard?

Wat is het waard?

Terecht, maar ergens ook vreemd. Iedereen, gelovig of niet, is nu bereid te bidden. Nogmaals, niet meer dan logisch dat je van je laat horen. Maar wat is het waard? Lees verder “Wat is het waard?” →

Relatief

Relatief

Ken je dat? Je voelt je rot, om iets. Een eitje dat niet te pellen is bijvoorbeeld, of onbeantwoorde liefde. En al snel transformeert dat rotgevoel naar een vreemde vorm van schuldgevoel. Lees verder “Relatief” →

Boekrecensie: De Verzuimpolitie (Ton van der Ham & Manon Blaas)

Boekrecensie: De Verzuimpolitie (Ton van der Ham & Manon Blaas)

Een boekrecensie. Dat klinkt in die bewoording niet spannend. Toch is het dat wel. Dit boek gaat namelijk over één van de grootste ontmaskeringen op televisie die de journalistiek in Nederland heeft bewerkstelligd. ‘Waarom dan een boek?’ hoor ik je denken. Omdat Zembla-documentaires alleen de lading niet dekten.

Lees verder “Boekrecensie: De Verzuimpolitie (Ton van der Ham & Manon Blaas)” →

Gladiatoren der Journalistiek

Gladiatoren der Journalistiek

Er zijn van die momenten dat je er mee geconfronteerd wordt waarom cliché’s cliché’s zijn. Dit is zo’n moment. Het einde van mijn eerste journalistieke-blok nadert. En, houd je vast – dit is het moment dat het cliché dus komt – ik heb zowaar veel geleerd! Lees verder “Gladiatoren der Journalistiek” →

Wie ‘wij’ zijn

Wie ‘wij’ zijn

“Papa, waarom is er geen Zwarte Piet?” Ik schrik wakker. Het is maar een nachtmerrie; ik ben niet eens een papa. Na dit horrorscenario een beetje te hebben verwerkt, begon ik toch na te denken over wat ik het ventje zou moeten antwoorden. “Uh.. die is niet meer welkom, omdat hij.. uh.. zwart is?” Voorlopig geen kinderen voor mij. Lees verder “Wie ‘wij’ zijn” →

Dat mag gezegd!

Dat mag gezegd!

Daar zat ik dan, met vraagtekens en een berg aan gedachtes. Gedachtes aan wat jij zou voelen, gedachtes aan je potentiële nieuwe strijd waarin ik nu niet naast je sta, gedachtes aan hoe het ooit was tussen jou en mij. Gewoon, gedachtes aan jou.

Jezelf quoten, kan dat eigenlijk wel? Lees verder “Dat mag gezegd!” →