“We moeten er niet meer omheen draaien: volgens 1 Johannes 2 vers 22 bent u gewoon de antichrist.” Vrouw, middelbare leeftijd, wollen trui met capuchon en een stekelig blonde coupe. Ze staat bij de microfoon in het gangpad en heeft een A4’tje in haar hand. De zaal reageert eigenlijk nauwelijks op haar radicale aanval richting de man op het podium. Dat maakt me bang. Is iedereen het echt met haar eens?
Je vraagt je af of het voorgaande daadwerkelijk plaats heeft gevonden, ik ook. Ik knipper een paar keer en draai mijn hoofd langzaam naar mijn buurman. Langzaam, want ik ben bang dat mensen mijn gezicht zien die ik van verbazing niet meer onder controle heb. Mijn buurman kijkt terug. Ik blijk niet de enige van wie de onderkaak net op schoot is beland. We hebben elkaar zojuist bevestigd: dit is echt gebeurd.
We zijn in een schattig kerkje op een koude maandagavond, het zit propvol. Er zou zich een debat af moeten spelen over ‘de bedreigde kerk in het Midden-Oosten’. We hebben het alleen veel te druk met onze eigen angsten, hier en nu. Naast de vele geïnteresseerde en/of bange christenen zijn Gert-Jan Segers (ChristenUnie) en jongerenimam (geestelijk leider binnen de Islam) Yassin Elforkani te gast.
De laatstgenoemde is dus zojuist ‘de antichrist’ genoemd. Ook de debatleider is duidelijk niet voorbereid op de ‘kennis’ van deze mevrouw en probeert zijn rol wat ongemakkelijk weer op te pakken: “Oké, en uh… wat is precies de vraag?” De vrouw kijkt op haar papiertje, ze had geen vraag genoteerd. Ze had alleen antwoorden. Haar waarheid vertelde haar dat een hand schudden onmogelijk is.
Thuisgekomen probeer ik dit allemaal te plaatsen. Er stond daar een andersdenkende in het hol van de leeuw. Hij zocht toenadering, hij stak zijn hand uit. De hand wordt gepakt. Niet om te schudden, maar om even daarna verslonden achter gelaten te worden. De verbitterdheid die ik soms merk, kan ik niet rijmen met het liefdevolle evangelie. Er wordt toegekeken. Is iedereen het echt met haar eens?
Toekijkende mensen. Ken je die frustratie? Dat niemand ingrijpt. Je verliest hoop in de mensheid, want ‘bah, bah, bah, ik ben boos’. Ondertussen vecht de nederige man niet eens terug, hij laat het gebeuren. Hij kan weglopen, maar doet dat niet. Het lijkt verdacht veel op een wel heel bekend verhaal. En pas nu realiseer ik me: wat deed ik zelf?
Dit is niet een verhaal over een koude maandagavond in een kerk, of een jongerenimam en zelfs niet over een stekelige mevrouw. Dit gaat over jou en mij. Gelukkig krijgen we een tweede kans. Kijk ik hoofdschuddend toe of schud ik de andere hand in liefde?
Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.
Jij leest dit nu, en ik weet van niks. Waarschijnlijk kennen wij elkaar helemaal niet. Toch weet ik dat we 1 ding gemeen hebben. We zijn beiden gelukszoekers. Ook waarschijnlijk allebei in de bloei van ons leven. We zijn jong, kunnen nog alle kanten op, wonen in een vrij land. Wij hebben mogelijkheden!
Toch baal ik regelmatig van dingen. Vertraging kan ik (vaak) nog wel omdenken, maar een eitje dat niet te pellen is: aarghh! Jij baalt ook regelmatig… toch? Een slecht cijfer, een blauwtje lopen of misschien wel gepest. Vul maar in. We kennen elkaar niet, maar wat lijken we eigenlijk op elkaar!
Gerjo (20) leek ook op ons. Hij was ook in de bloei van zijn leven, ook op zoek naar geluk en hij baalde vast ook weleens om iets. Dat zou ik hem eigenlijk moeten vragen. Helaas kan dat niet meer. Gerjo kreeg te horen dat hij kanker had. Nu, een jaar later, is hij dood (lees hier het verhaal van Gerjo).
Het maakt me verdrietig en dankbaar tegelijkertijd. Dat heb ik vaak bij verhalen over pijn, ellende en pech. Verdrietig omdat het zo verschrikkelijk is wat je leest, hoort en ziet. Dankbaar omdat ik weer eens ontdek dat ditzelfde verdriet niet over mijzelf gaat. Voor mij is geluk zoiets vanzelfsprekends geworden.
Voor veel meer mensen is geluk een sprookje. Geen realistisch vooruitzicht. Het is zinloos geweld om ervoor te vechten. Misschien herken je dat gevoel wel. Zie jouw pijn en verdriet dan maar eens te relativeren. Gerjo kon dat! Hij deelde gedichten met de wereld. Hij zong psalmen in zijn ziekenhuisbed. Hij liet overal een getuigenis achter en doet dat nog!
Zijn vrolijke lach en wilskracht waren zelfs zo sterk, dat hij in korte tijd trouwde met een verpleegster die hij in het ziekenhuis had leren kennen. Het moest wel wat snel allemaal, want hij was er slecht aan toe. Twee dagen later had zij alleen de (t)rouwring nog, geen man. Gerjo had geen ‘gelukkig’ vooruitzicht. Toch koos hij ervoor te zingen, te lachen en te trouwen.
Hoe kon hij dat allemaal? Dat zou ik hem eigenlijk moeten vragen. Helaas kan dat niet meer. In een brief aan het ziekenhuis gaf zijn vader onbewust antwoord op mijn vraag:
“Er is zo ontzettend veel gebeurd, het is niet te zeggen. Ik wil in de God van Gerjo eindigen, daarom zomaar een greep uit de goede gaven die we ontvangen hebben. Wij hebben er een schoondochter bij. Vele mensen(-zielen) zijn geraakt. Ondanks een week regen, scheen de zon tijdens het begraven van Gerjo. We zijn niet overmatig verdrietig. Er komen zoveel reacties uit Nederland, zelfs uit het buitenland, om stil van te worden…”
Een lesje: tel je zegeningen. Niet dankbaarheid als gevolg van geluk, maar andersom. Waar dankbaarheid stroomt, kan geluk groeien. Echt geluk. Zo kan je bloeien én zaaien tot zelfs na het leven. Bedankt Gerjo.
Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.
We hebben er allemaal wel eens behoefte aan. Even een momentje weg willen uit de drukte van de dag; de verplichtingen, de verwachtingen, de sleur. Dit gevoel overmeestert mij meestal wanneer dat het minste uit komt. Als student noem je dit ‘soggen’ (werkwoordsvorm van SOG: StudieOntwijkendGedrag).
Lees verder “Uwe Gluterigheid”
Dit stuk is geschreven voor mijn (christelijke) studentenvereniging NSW. Mij werd gevraagd iets te schrijven over genade. Hier het resultaat.
Pas had ik een discussie over of we een persoon als Hitler in de hemel tegen zouden kunnen komen. Als mens zou ik al snel nee willen zeggen. Maar stel je voor dat hij vlak voor zijn dood spijt kreeg en Jezus als Heer zou belijden? Genade. Lees verder “Genade, durf jij het aan?”
Wat is het verschil tussen een rode en een gele paprika (behalve de kleur, ha-ha)? Waar komen babies vandaan? Hoe kan een kameleon van kleur veranderen? Mama, waarom is zwarte piet niet meer welkom, omdat hij zwart is? Lees verder “Leven in een tijd waar antwoord noodzaak is.”
Teken van Levi 