Categorie: Geluk

De ‘ik ben blij’-mentaliteit

UitgelichtDe ‘ik ben blij’-mentaliteit

Nou. Dat was me het nachtje wel. 2:55 had ik voor de zekerheid mijn wekker gezet, dat bleek niet nodig, want ik was nog gewoon wakker. Ik wilde Churandy met zijn glimlach voor de laatste keer – hij had namelijk een alles behalve gunstige loting – deze spelen zien rennen. Om vervolgens goed opgewarmd te zijn voor de Gouden Dafne.

Churandy ‘Ik Ben Blij’ Martina zou in de halve finale, de moeilijkste van totaal 3 heats, rennen voor een plek in de finale. Vrijwel onmogelijk dus. Maar zijn onrembare optimisme bracht hem de nodige 3/10e voorsprong op zijn trainingspartner en favoriet in de heat Rand Getlin. Churandy wordt onverwachts 2e en verovert daarmee een plek in de nu al legendarische finale die vannacht 3:30TekenVanLeviQuote 13 Nederlandse tijd plaats zal vinden.

Inmiddels is het alweer 3:25. Ik stuiter de trap af naar mijn ouders, die met de televisie aan in slaap waren gevallen. Maar zoals dat vroeger altijd al heel normaal was, sprong ik tussen ze in. Al snel realiseerde ik me wel dat ik wat minder subtiel neerplofte dan toen ik nog een 8 jarig veertje was. Goed. Ze werden er in ieder geval wel wakker van.

Daar lagen we, klaarwakker voor dé finale waar zo’n 1/3e van Nederland de wekker voor had gezet. Met commentaar om u tegen te zeggen werd de spanning opgebouwd. Get ready. Set. PANG!

Daar gaat ze, Dafne voor goud! Een moeizame bocht, maar op de helft ligt de Olympische titel zeker nog binnen de mogelijkheden. Haar grootste concurrent heeft echter nog wel een halve meter voorsprong. Tot de laatste 40 meter, daar komt Schippers. Wat een eindsprint.. ze komt steeds dichterbij, dichterbij.. maar net voordat ze in lijkt te halen, blijft het verschil even groot. Tot de finish. Ook een laatste snoekduik verandert er niks aan. 21.88 vs 21.78.

Zilver. Dafne baalt. Nederland baalt. Churandy Martina is blij: “Ze heeft haar best gedaan toch!” Tja. Dat is ook zo. Morgen weer de wekker om 3:20. Churandy Martina hoeft geen goud, geen zilver, geen brons. Hij gaat ervoor, doet zijn best en is dankbaar voor zijn kansen. Wat er ook gebeurt, altijd: “Ik ben blij.” Een held en voorbeeld voor velen.

Hoe het zou moeten zijn, in het klein

Hoe het zou moeten zijn, in het klein
Wat een weekend. Wat een kinderen. Wat een team. Wat een God. Elk jaar weer sta ik er versteld van. Het geloof van kinderen. Zo leerzaam, zo puur, zo mooi. Wat ontzettend dankbaar werk om daarvoor tijd en liefde vrij te maken.

Lees verder “Hoe het zou moeten zijn, in het klein” →

Niet bang voor een aanslag

UitgelichtNiet bang voor een aanslag

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. De aanslagen in Parijs. De wereld stond op z’n kop en kleurde blauw, wit, rood. Niet veel later verontwaardigde reacties van mensen die vonden dat Beiroet vergeten werd. Toen een korte, maar heftige discussie over angst; natuurlijk snel overwonnen door liefde. Gelukkig. Eind goed, al goed. Tot afgelopen dinsdag. Brussel was aan de beurt.

Het publieke debat is weer aangewakkerd. Het journaal, DWDD en RTL Late Night maken daar natuurlijk ook gretig gebruik van. Vooral ons gevoel staat centraal. “Moeten we bang zijn?” Uiteraard zal een ‘gevoelskenner’ daar uitgebreid antwoord op geven. Hij geeft ons de nodige cijfers en zegt dat de geschiedenis ons leert dat we vooral niet impulsief moeten reageren.

“Had u deze aanslag verwacht?” vraagt een presentator aan de aanwezige terrorisme-expert. Deze mevrouw zal een supercorrect antwoord geven en via een omweg zeggen dat het slechts een kwestie van tijd was. Daarna gaat het gesprek over of meer mitrailleurs op straat het voor ons echt veiliger maakt. “Ja, misschien wel.” Waarna een socioloog ons nog even zal wijzen op het gevaar daarvan, ons herinnert aan de mislukte wapenwet in Amerika.

We weten niet veel, maar altijd beter. Slechts over één ding lijken we het allemaal eens: angst is niet het antwoord. Want angst is een slechte raadgever, toch? Ondertussen zijn we te bang toe te geven bang te zijn, want dan draag je niet bij aan de gemeenschappelijke ‘immuniteit’ tegen terreur. Je hoort er niet bij als je bang bent, “want dat willen ze juist!” Waarom? Omdat angst ons kapot zou maken. Dus einde discussie: WE ZIJN NIET BANG.

Ik geloof er niks van. Ik ben bang. Jij bent bang. Wij zijn bang. En weet je, angst hebben mag! Zolang angst jou maar niet heeft. Of zoals onze Minister-President zei: “Laat angst ons niet regeren.”  Ik ben niet bang voor een aanslag. Ik ben bang voor de mensen die schreeuwen en in capslock roepen dat de volgende aanslag op Rutte gepleegd moet worden.

Vergelijk het met een tropisch oord. Je geniet van de koude cola en de warme zon. Plots ontstaat er paniek. Je hoort iemand van de kustwacht uitleggen dat er een paar kilometer verderop een haai is gesignaleerd en dat zijn hulp daar nu hard nodig is. “Blijf voorlopig even uit het water”, is zijn vriendelijke, maar directe boodschap vlak voor hij zijn jeep in wil stappen. Niemand lijkt hem te horen, de menigte schreeuwt en is woest. Angst bekruipt mij, de haai allang vergeten. Ik ben bang voor de mensen die hem duwen, naar de grond toe trekken, roepend: “DOE DAN WAT!” Ik ben bang voor de mensen die de zon niet meer zien.

Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.

Cappuccinootje, croissantje, krantje

Cappuccinootje, croissantje, krantje

“I don’t drink coffee, I drink tea my dear.” Nee, dat zal ik nooit zeggen. Het is de eerste zin van één van mijn favoriete nummers. Althans, dat was voor ik het als wekker had ingesteld. Note to self (en wellicht een dikke tip ook voor jou): dingen die je dierbaar zijn proberen te vermijden in de ochtend. Behalve koffie. Het is 6:45.
Lees verder “Cappuccinootje, croissantje, krantje” →

Geluk en andere bijzaken

UitgelichtGeluk en andere bijzaken

Jij leest dit nu, en ik weet van niks. Waarschijnlijk kennen wij elkaar helemaal niet. Toch weet ik dat we 1 ding gemeen hebben. We zijn beiden gelukszoekers. Ook waarschijnlijk allebei in de bloei van ons leven. We zijn jong, kunnen nog alle kanten op, wonen in een vrij land. Wij hebben mogelijkheden!

Toch baal ik regelmatig van dingen. Vertraging kan ik (vaak) nog wel omdenken, maar een eitje dat niet te pellen is: aarghh! Jij baalt ook regelmatig… toch? Een slecht cijfer, een blauwtje lopen of misschien wel gepest. Vul maar in. We kennen elkaar niet, maar wat lijken we eigenlijk op elkaar!

Gerjo (20) leek ook op ons. Hij was ook in de bloei van zijn leven, ook op zoek naar geluk en hij baalde vast ook weleens om iets. Dat zou ik hem eigenlijk moeten vragen. Helaas kan dat niet meer. Gerjo kreeg te horen dat hij kanker had. Nu, een jaar later, is hij dood (lees hier het verhaal van Gerjo).

Het maakt me verdrietig en dankbaar tegelijkertijd. Dat heb ik vaak bij verhalen over pijn, ellende en pech. Verdrietig omdat het zo verschrikkelijk is wat je leest, hoort en ziet. Dankbaar omdat ik weer eens ontdek dat ditzelfde verdriet niet over mijzelf gaat. Voor mij is geluk zoiets vanzelfsprekends geworden.

Voor veel meer mensen is geluk een sprookje. Geen realistisch vooruitzicht. Het is zinloos geweld om ervoor te vechten. Misschien herken je dat gevoel wel. Zie jouw pijn en verdriet dan maar eens te relativeren. Gerjo kon dat! Hij deelde gedichten met de wereld. Hij zong psalmen in zijn ziekenhuisbed. Hij liet overal een getuigenis achter en doet dat nog!

Zijn vrolijke lach en wilskracht waren zelfs zo sterk, dat hij in korte tijd trouwde met een verpleegster die hij in het ziekenhuis had leren kennen. Het moest wel wat snel allemaal, want hij was er slecht aan toe. Twee dagen later had zij alleen de (t)rouwring nog, geen man. Gerjo had geen ‘gelukkig’ vooruitzicht. Toch koos hij ervoor te zingen, te lachen en te trouwen.

Hoe kon hij dat allemaal? Dat zou ik hem eigenlijk moeten vragen. Helaas kan dat niet meer. In een brief aan het ziekenhuis gaf zijn vader onbewust antwoord op mijn vraag:

“Er is zo ontzettend veel gebeurd, het is niet te zeggen. Ik wil in de God van Gerjo eindigen, daarom zomaar een greep uit de goede gaven die we ontvangen hebben. Wij hebben er een schoondochter bij. Vele mensen(-zielen) zijn geraakt. Ondanks een week regen, scheen de zon tijdens het begraven van Gerjo. We zijn niet overmatig verdrietig. Er komen zoveel reacties uit Nederland, zelfs uit het buitenland, om stil van te worden…”

Een lesje: tel je zegeningen. Niet dankbaarheid als gevolg van geluk, maar andersom. Waar dankbaarheid stroomt, kan geluk groeien. Echt geluk. Zo kan je bloeien én zaaien tot zelfs na het leven. Bedankt Gerjo.

Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.

Impulsief lief, maar niet vandaag

Impulsief lief, maar niet vandaag

Yes! De dag van de liefde: zondag! Ja, je moet jezelf ergens mee troosten als je op een dag als vandaag geen ‘liefje’, ‘schatje’ of ‘honnepon’ hebt. Ik sta op het perron, wachtende op een vertraagde trein. Tijd genoeg om mensen te observeren. Grappig, ongeveer elke vijf minuten zie ik een andere jongen met hetzelfde bosje bloemen langslopen. Lees verder “Impulsief lief, maar niet vandaag” →

Rework: Waarom een single single blijft

Rework: Waarom een single single blijft

Lang, lang geleden (22 maart 2014) schreef ik een blog over single zijn. Een onderwerp waarin ik mijzelf toch wel ervaringsdeskundige durf te noemen. Bekwaam was ik vooral in het niet hebben van intimiteit, het niet plannen van afspraken met haar in mijn al drukke agenda en bovenal bekwaam in het niet zoeken naar ‘de ware’. Mijn blog ging over al deze dingen, maar met name het mijzelf gelukkig noemen dankzij – en ondanks – het vrijgezellenbestaan! Inmiddels heb ik nóg meer ervaring op dit gebied en dus vond ik dat een ‘rework’ op zijn plek is!
 Lees verder “Rework: Waarom een single single blijft” →

Uwe Gluterigheid

Uwe Gluterigheid

We hebben er allemaal wel eens behoefte aan. Even een momentje weg willen uit de drukte van de dag; de verplichtingen, de verwachtingen, de sleur. Dit gevoel overmeestert mij meestal wanneer dat het minste uit komt. Als student noem je dit ‘soggen’ (werkwoordsvorm van SOG: StudieOntwijkendGedrag).
Lees verder “Uwe Gluterigheid” →

Wat is het waard?

Wat is het waard?

Terecht, maar ergens ook vreemd. Iedereen, gelovig of niet, is nu bereid te bidden. Nogmaals, niet meer dan logisch dat je van je laat horen. Maar wat is het waard? Lees verder “Wat is het waard?” →

Its a little trip to happiness.

Ik weet iets over jullie allemaal dat centraal staat in jullie leven. Iets heel persoonlijks. En jullie weten iets over mij. We weten iets over iedereen, waar ook ter wereld. Zwart of wit, groot of klein, rijk of arm, religieus of ongelovig. De drijfveer van het leven van alles wat we doen: we willen allemaal gelukkig zijn. Hierin hebben we al een grote, gemeenschappelijke overeenkomst. Hoe we geluk zien en alle ideeën over hoe we geluk kunnen vinden, verschillen echter. Lees verder “Its a little trip to happiness.” →