Categorie: Uncategorized

Mark Rutte, onbegrepen breekbaar menselijk

Mark Rutte, onbegrepen breekbaar menselijk

Intouchables. Wie kent de film niet? Mark Rutte koos de film uit om na zijn ruim 3 uur durende optreden in het programma Zomergasten, te draaien. Een goede keus. De Mark Rutteboodschap van de film is een belangrijke in deze tijd. Een onverwachte vriendschap tussen twee uitersten in de Westerse maatschappij.

Na deze klassieker – want dat is het al wel – zeven keer gezien te hebben, had dit nu mijn achtste kunnen zijn – ja, altijd al goed in rekenen geweest. Ik vind het nu alleen belangrijker dat ik iets schrijf over ‘onze’ Minsister President. Een man met minder macht dan de lading haat die hij over zich heen krijgt, doet geloven.

‘Onze’ zet ik voor de zekerheid even tussen aanhalingstekens. Het is namelijk nogal ondefinieerbaar geworden wie ‘wij’ zijn. Wanneer ben je nou ‘een Nederlander’? Een onderwerp die veel aan de orde kwam tijdens het boeiende interview. In tegenstelling tot veel landgenoten was ik vóór deze uitzending namelijk van mening dat Mark geen ‘hersenloze mongool’ en ‘vuile vieze kankerhond’ is – voor nog meer van dit soort opbouwende meningen, kijk even naar de reacties onder een willekeurige post op de FB-pagina ‘Minister-president’. Maar na het langdurig luisteren naar deze onbegrepen softie, durf ik te zeggen dat ik hem.. hoe zeg ik dit netjes.. een mens vind!

Een bericht op de officiële FB-pagina ‘Minster-president’ en enkele, relatief nog milde reacties.

Ja, dames en heren. Mark Rutte is, net als jij, en net als ik, gewoon een mens. Hij praat zelfs openhartig over het feit dat hij in bed ‘gejankt’ heeft. Het gaat over vlucht MH17. In een emotionele monoloog vertelt hij hoe hij enkele uren na het arriveren op zijn vakantiebestemming en een ‘telefoontje van kantoor, denk ik’, in de hectiek van de MH17-ramp belandde. En hoe hij intens meeleefde met de nabestaande. Tot op het punt dat hij 1:00 ’s nachts gebeld werd dat de trein met restanten eindelijk mocht gaan rijden. Dat hij moest huilen. Dat hij op dat soort moment plots iemand naast hem mist. Menselijke eenzaamheid.

Inmiddels krijg ik van een goede vriendin links opgestuurd, van artikelen die nu al (binnen het uur) geschreven zijn over zijn persoonlijke en intieme TV optreden. Koppen als ‘Rutte ziet Wilders als grootste tegenstander’ en ‘Geen diepere laag bij zondagskind Rutte’. Ik krijg er jeuk van. Zelf doe ik ook een poging journalist te worden. En als ik dit soort koppen dan lees, denk ik: ben ik er klaar voor? Wil ik wel een slaaf zijn van de ‘meeste lezers’ en de likes. Van het zwart-wit denken en de onpersoonlijkheid.

Het was zo’n mooi, intiem en menselijk – dus soms ook wat saai – interview. Een drie uur lang durend optreden gereduceerd tot niets meer dan een politiek statement. ‘Rutte ziet Wilders als grootste tegenstander’, nee Volkskrant, niet chique.  Geen wonder dat mensen hem als een harteloos politiek monster zien. Zelfs de ‘objectieve journalistiek’ geeft hem geen kans om mens te zijn. Ik zoek opiniemakers die soms tegen te stroming in een poging durven te wagen. Een poging uitersten bij elkaar te brengen. Niet per se in mening, maar wel in respect. Opiniemakers die deze poging durven wagen, zelfs als het risico inhoudt dat je zelf aan respect zou verliezen. Wie durft?

Intouchables
De film ‘Intouchables’

Tot die tijd raad ik jullie allemaal aan de film ‘Intouchables’ (nog eens) te kijken. Respect gegarandeerd.

Om af te sluiten een stukje uit het interview (de omslagfoto is een still tijdens dit fragment) , waarin Mark  aan de hand van een fragment uit de film Heat een misverstandje uit de wereld wil helpen: “Heb je een debat gehad. Je hebt op de inhoud staan strijden. Dan zie je ons weglopen en dan zegt de één tegen de ander: ‘zullen we een kopje koffie nemen’. En dan leg ik altijd uit aan mensen: de persoonlijke verhoudingen zijn goed, we mogen elkaar. De meesten. Maar de inhoudelijke verschillen van mening zijn echt. Dat is geen spel. Mensen denken vaak dat, omdat die inhoudelijke verschillen zo diep gaan, je elkaar ook persoonlijk moet haten. Dat is niet zo.” 

En zou zou het ook niet moeten zijn.

Mark, bedankt.

Ps. Sorry, ik ga nog steeds niet op u stemmen.
Pps. Nou weet ik dat mijn huidige bereik uit mensen bestaat die deze mening al met mij delen. Mijn vraag is dan ook deze column te delen, zodat het ook mensen bereikt die er wellicht wat van willen en kunnen leren.

Disclaimer
Deze column is opinie. Het gaat hier dus om mijn mening. Je hoeft het dus niet met me eens te zijn. Echter, ik ben van mening dat we allemaal wat van elkaars mening kunnen leren. Met die intentie zou ik graag reacties van jullie willen lezen! Laat van je horen! 🙂

Eervolle vermelding
Lieke Loman. Degene die me een duwtje in de rug gegeven heeft dit te schrijven en me altijd weer, alleen al door haar luisterend oor (lees: lezend oog), inspireert tot de beste woordgrappen en oneliners.

Bronnen
De omslagfoto is een still uit het interview. Het hele programma terugkijken? 
http://www.npo.nl/vpro-zomergasten/04-09-2016/VPWON_1260819

Hoe het zou moeten zijn, in het klein

Hoe het zou moeten zijn, in het klein
Wat een weekend. Wat een kinderen. Wat een team. Wat een God. Elk jaar weer sta ik er versteld van. Het geloof van kinderen. Zo leerzaam, zo puur, zo mooi. Wat ontzettend dankbaar werk om daarvoor tijd en liefde vrij te maken.

Lees verder “Hoe het zou moeten zijn, in het klein” →

Medialandschap toen en later: 7 miljard journalisten

Medialandschap toen en later: 7 miljard journalisten

Dit is deel 2 van de tweeluik ‘Medialandschap toen en later’ en gaat over de toekomst van journalistiek. Deel 1 gaat over de geschiedenis.

De startpagina van Facebook heet ‘Nieuwsoverzicht’. Je vindt er inderdaad de belangrijkste gebeurtenissen wereldwijd, maar ook wat je vrienden op dit moment eten. Nieuws is relatief en iedereen met toegang tot internet is journalist.

Alle kranten met een beetje levenslust zetten nu hoog in op digitaal nieuws. Toch proberen ze ook hun papieren variant nog aan de man te brengen. Voor bestaansrecht worden de gekste acties bedacht, van combi-deals tot een gratis fiets bij een abonnement. Het papieren nieuws lijkt een zinkend schip, het digitale imperium het vlot met de zeilen inmiddels vol in de wind.

Sinds 2004 begonnen verschillende kranten langzaam over te gaan op ‘het wereld wijde’. Langzaam ontstond er een strijd welk medium als eerste verslag deed van het belangrijkste nieuws. Dat gevecht lijkt gewonnen door Nu.nl en NOS. Binnen enkele minuten na een belangrijke gebeurtenis krijgen alle gebruikers een pushmelding op hun device binnen. Daarna verspreidt het nieuws zich via social media en is de hele wereld in no-time op de hoogte.

Ook de richting en kijk op de journalistiek veranderd langzaam. Voorheen was dat nog duidelijk: mensen zo objectief mogelijk voorzien van de meest relevante, recente gebeurtenissen. Dat ‘objectief’ niet mogelijk is, weten we wel wat langer. Al enige tijd wordt dat geaccepteerd, maar tegenwoordig zelfs omarmd. Zo heeft de brutale aanpak van geenstijl.nl zelfs in een referendum geresulteerd.

Waar gaat dit vlot heen? Gaat het zoeken naar ‘innovatieve’ vormen van journalistiek zijn doel voorbij? Wordt het een markt zoals velen: enkel gericht op een zo hoog mogelijke winst in een zo kort mogelijke tijd? Ik hoop het niet.

Eigenlijk durf ik wel te zeggen dat het ook niet zo zal zijn. Een bewijs hiervan voor mij zijn initiatieven als De Correspondent en Blendle. Beide initiatieven die inspelen op de behoeften van het volk. Een behoefte waaruit blijkt dat kwaliteit nog steeds belangrijker is dan kwantiteit. ‘Nieuws’ krijgen we toch wel binnen – snel, gratis en in overvloed – dankzij alle 7 miljard journalisten.

Wat we nu nog nodig hebben is context. Dat kan alleen geboden worden door kwaliteit. Door mensen die geleerd hebben het nieuws van nu in context van de geschiedenis en de toekomst te plaatsen. Wie weet maak ik daar zelf wel deel van uit over een krappe 4 jaar.

Iedereen is journalist (NTR)
http://www.npo.nl/iedereen-journalist/29-07-2013/NPS_1216002

Nieuwsvallei en opstaan

Nieuwsvallei en opstaan

Nog geen twee maanden geleden begon het derde blok van dit eerste jaar. Een blok waarin we als een echte journalist nieuws zouden leren schrijven voor een online platform. En dan direct het echte werk, werd ons beloofd. Het door de CHE opgezette platform Nieuwsvallei.nl was twee maanden lang ons domein. De plek waar we mochten vallen en op zouden leren staan. Maar vooral ploeteren door oneindige onduidelijkheid…

Het begon al in blok 2. We mochten onze voorkeur aangeven: voor welke redactie schrijf je het liefst? Economie, religie of toch liever landbouw, en zo nog enkele keuzes. Hoewel 2015 als een eeuwigheid geleden klinkt, weet ik nog als de dag van gisteren dat er een waar manifest ontstond toen niemand in de door hun gewenste redactie bleek te zitten. 

Geen motivatie
Ook ik niet, maar dat kwam vooral omdat ik geen voorkeur aangegeven had. Schrijven over dingen die je niet zo leuk vindt, moet je ook leren, redeneerde ik. En daarbij, nieuwsberichten produceren heeft binnen de mogelijkheden van het journalistenvak sowieso niet mijn voorkeur. Dus mijn favoriete kerntaak zou het toch al niet zijn.

Goed. Niet iedereen ging dus direct even gemotiveerd naar de eerste ‘redactievergadering’ (zoals ik al zei, het echte werk..). Met derdejaars als begeleiders bleek al snel dat we te maken hadden met echte ervaringsdeskundigen op het gebied van ‘nieuwsvallei.nl’. En wat bleek? Ons voorgevoel werd door hen bevestigd: dit blok wordt afzien…

Technisch
Langzaam maar zeker werd dit onderbouwd door eigen ervaringen. Inloggen op de website lukte niet soepel, eenmaal ingelogd kon ik niks plaatsen en toen ook dat eindelijk opgelost was, werd al snel duidelijk dat de laatste tegenslag nog lang niet in zicht zou zijn. Van het niet kunnen zien van een preview van je nieuwsbericht tot het invoeren van oneindig veel nutteloze informatie voordat je überhaupt verder kan tot het uploaden van drie verschillende fotoformaten. En dat nog voordat je weet over welke onderwerpen je precies gaat schrijven. Een warm welkom.

Interne communicatie
Ook leuk is het overigens als je per dag minstens 3 mailtjes krijgt waarin je nodige informatie krijgt over de opdracht. “Beschouw de vorige mail als niet verzonden.”, “Er is wat onduidelijkheid over..” en “In tegenstelling tot eerdere berichtgeving…” Allemaal om ons voor te bereiden op de harde toekomst van de journalistiek, ofzo?

Nieuwsjagen
Nou, eindelijk beginnen met echt nieuws halen, op pad gaan. En als de voorbereidingen al zo ingewikkeld en dramatisch lijken te zijn, dan zal dit helemaal spanne… Valt dat even mee. Voor je het weet sta je een half uur te kletsen met de bedrijfsleider van de HEMA. En plots bel je met de directeur van één van de grootste groepsvervoerders van Nederland. 

Het blok vloog ineens voorbij en 4 artikelen verder blijkt dus dat de aspecten waar ik vooraf geen rekening mee had gehouden het zwaarst waren. De interne communicatie en het hele technische aspect een dikke onvoldoende. Het nieuws halen en schrijven viel zeker in dat perspectief reuze mee. Dat zag ik niet aankomen!

Niet bang voor een aanslag

UitgelichtNiet bang voor een aanslag

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. De aanslagen in Parijs. De wereld stond op z’n kop en kleurde blauw, wit, rood. Niet veel later verontwaardigde reacties van mensen die vonden dat Beiroet vergeten werd. Toen een korte, maar heftige discussie over angst; natuurlijk snel overwonnen door liefde. Gelukkig. Eind goed, al goed. Tot afgelopen dinsdag. Brussel was aan de beurt.

Het publieke debat is weer aangewakkerd. Het journaal, DWDD en RTL Late Night maken daar natuurlijk ook gretig gebruik van. Vooral ons gevoel staat centraal. “Moeten we bang zijn?” Uiteraard zal een ‘gevoelskenner’ daar uitgebreid antwoord op geven. Hij geeft ons de nodige cijfers en zegt dat de geschiedenis ons leert dat we vooral niet impulsief moeten reageren.

“Had u deze aanslag verwacht?” vraagt een presentator aan de aanwezige terrorisme-expert. Deze mevrouw zal een supercorrect antwoord geven en via een omweg zeggen dat het slechts een kwestie van tijd was. Daarna gaat het gesprek over of meer mitrailleurs op straat het voor ons echt veiliger maakt. “Ja, misschien wel.” Waarna een socioloog ons nog even zal wijzen op het gevaar daarvan, ons herinnert aan de mislukte wapenwet in Amerika.

We weten niet veel, maar altijd beter. Slechts over één ding lijken we het allemaal eens: angst is niet het antwoord. Want angst is een slechte raadgever, toch? Ondertussen zijn we te bang toe te geven bang te zijn, want dan draag je niet bij aan de gemeenschappelijke ‘immuniteit’ tegen terreur. Je hoort er niet bij als je bang bent, “want dat willen ze juist!” Waarom? Omdat angst ons kapot zou maken. Dus einde discussie: WE ZIJN NIET BANG.

Ik geloof er niks van. Ik ben bang. Jij bent bang. Wij zijn bang. En weet je, angst hebben mag! Zolang angst jou maar niet heeft. Of zoals onze Minister-President zei: “Laat angst ons niet regeren.”  Ik ben niet bang voor een aanslag. Ik ben bang voor de mensen die schreeuwen en in capslock roepen dat de volgende aanslag op Rutte gepleegd moet worden.

Vergelijk het met een tropisch oord. Je geniet van de koude cola en de warme zon. Plots ontstaat er paniek. Je hoort iemand van de kustwacht uitleggen dat er een paar kilometer verderop een haai is gesignaleerd en dat zijn hulp daar nu hard nodig is. “Blijf voorlopig even uit het water”, is zijn vriendelijke, maar directe boodschap vlak voor hij zijn jeep in wil stappen. Niemand lijkt hem te horen, de menigte schreeuwt en is woest. Angst bekruipt mij, de haai allang vergeten. Ik ben bang voor de mensen die hem duwen, naar de grond toe trekken, roepend: “DOE DAN WAT!” Ik ben bang voor de mensen die de zon niet meer zien.

Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.

Cappuccinootje, croissantje, krantje

Cappuccinootje, croissantje, krantje

“I don’t drink coffee, I drink tea my dear.” Nee, dat zal ik nooit zeggen. Het is de eerste zin van één van mijn favoriete nummers. Althans, dat was voor ik het als wekker had ingesteld. Note to self (en wellicht een dikke tip ook voor jou): dingen die je dierbaar zijn proberen te vermijden in de ochtend. Behalve koffie. Het is 6:45.
Lees verder “Cappuccinootje, croissantje, krantje” →

De andere hand

UitgelichtDe andere hand

“We moeten er niet meer omheen draaien: volgens 1 Johannes 2 vers 22 bent u gewoon de antichrist.” Vrouw, middelbare leeftijd, wollen trui met capuchon en een stekelig blonde coupe. Ze staat bij de microfoon in het gangpad en heeft een A4’tje in haar hand. De zaal reageert eigenlijk nauwelijks op haar radicale aanval richting de man op het podium. Dat maakt me bang. Is iedereen het echt met haar eens?

Je vraagt je af of het voorgaande daadwerkelijk plaats heeft gevonden, ik ook. Ik knipper een paar keer en draai mijn hoofd langzaam naar mijn buurman. Langzaam, want ik ben bang dat mensen mijn gezicht zien die ik van verbazing niet meer onder controle heb. Mijn buurman kijkt terug. Ik blijk niet de enige van wie de onderkaak net op schoot is beland. We hebben elkaar zojuist bevestigd: dit is echt gebeurd.

We zijn in een schattig kerkje op een koude maandagavond, het zit propvol. Er zou zich een debat af moeten spelen over ‘de bedreigde kerk in het Midden-Oosten’. We hebben het alleen veel te druk met onze eigen angsten, hier en nu. Naast de vele geïnteresseerde en/of bange christenen zijn Gert-Jan Segers (ChristenUnie) en jongerenimam (geestelijk leider binnen de Islam) Yassin Elforkani te gast.

De laatstgenoemde is dus zojuist ‘de antichrist’ genoemd. Ook de debatleider is duidelijk niet voorbereid op de ‘kennis’ van deze mevrouw en probeert zijn rol wat ongemakkelijk weer op te pakken: “Oké, en uh… wat is precies de vraag?” De vrouw kijkt op haar papiertje, ze had geen vraag genoteerd. Ze had alleen antwoorden. Haar waarheid vertelde haar dat een hand schudden onmogelijk is.

Thuisgekomen probeer ik dit allemaal te plaatsen. Er stond daar een andersdenkende in het hol van de leeuw. Hij zocht toenadering, hij stak zijn hand uit. De hand wordt gepakt. Niet om te schudden, maar om even daarna verslonden achter gelaten te worden. De verbitterdheid die ik soms merk, kan ik niet rijmen met het liefdevolle evangelie. Er wordt toegekeken. Is iedereen het echt met haar eens?

Toekijkende mensen. Ken je die frustratie? Dat niemand ingrijpt. Je verliest hoop in de mensheid, want ‘bah, bah, bah, ik ben boos’. Ondertussen vecht de nederige man niet eens terug, hij laat het gebeuren. Hij kan weglopen, maar doet dat niet. Het lijkt verdacht veel op een wel heel bekend verhaal. En pas nu realiseer ik me: wat deed ik zelf?

Dit is niet een verhaal over een koude maandagavond in een kerk, of een jongerenimam en zelfs niet over een stekelige mevrouw. Dit gaat over jou en mij. Gelukkig krijgen we een tweede kans. Kijk ik hoofdschuddend toe of schud ik de andere hand in liefde?

Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.

Droom, doe, deel, dank

Droom, doe, deel, dank

Al enige tijd presenteer ik het kleinschalige jongerenprogramma XperienceTV. Hoewel presenteren niet mijn uiteindelijke droom is, ben ik het toch nog leuker gaan vinden dan ik had verwacht. En stiekem sluit ik dan ook niet uit een poging te wagen tot nog iets meer ervaring op dit gebied. Zeker na een gastcollege van één van mijn voorbeelden in het vak, Herman Wegter.

In het jaar 2000 studeerde Herman af aan de CHE. Inmiddels is hij een bekend gezicht in presentatorenland. Met name dankzij Geloof en een Hoop Liefde (voorheen geloven op 2) is hij voor mij toch wel iemand geworden waar ik tegenop kijk. En zeker na de belofte “Presenteren is het mooiste vak ter wereld,” gaat mijn hart weer wat sneller kloppen.

DROOM
Afijn. Heel interessant allemaal, maar veel interessanter en mooier wordt het als hij het over passie en dromen heeft. We hebben het kort over de toekomst van de journalistiek. Al snel illustreert hij met een voorbeeld dat we ons daar niet zo druk over hoeven te maken: ” ‘Wat doe je het liefst?’ vroeg een journalist mij ooit.” De conclusie is dat je jezelf deze vraag constant moet blijven stellen en daar nu al stappen in gaan maken, “dan hoef je je helemaal niet druk te maken over de toekomst.”

DOE
Nu 16 jaar in het vak denkt hij eraan het presenteren langzaam los te laten. Ik vraag hem waarom hij iets anders wil dan het mooiste vak ter wereld. “Ik heb nog nooit twee jaar hetzelfde gedaan in mijn periode bij de EO. Dat vind ik mooi en zorgt dat ik constant ontwikkel.” Nu wil hij zijn horizon verbreden door meer de leiding gevende kant op te gaan. Een richting die op het eerste oog wat intellectueler lijkt, maar vergis je niet, “als presentator heb je vooral ook verstand nodig!”

DEEL
Een mooi betoog over het volgen van je passie en stappen zetten in je toekomst zonder daar teveel mee bezig te zijn. Wat wij concreet als studenten mee kunnen nemen voor onze tijd hier op de CHE, is ook duidelijk. “Het belangrijkste dat je hier op school kan halen zijn inhoudelijke vaardigheden.” Daarnaast vertelt hij ons dat hij wel spijt heeft dat hij zich in zijn studietijd niet wat meer had verdiept in dingen, “nu hebben jullie daar tijd voor, maak daar gebruik en later deel je het uit!” Nou, dat ga ik dan maar doen. Dromen, ervaring opdoen en de verdieping in. Jullie horen nog van me!

DANK.

Geluk en andere bijzaken

UitgelichtGeluk en andere bijzaken

Jij leest dit nu, en ik weet van niks. Waarschijnlijk kennen wij elkaar helemaal niet. Toch weet ik dat we 1 ding gemeen hebben. We zijn beiden gelukszoekers. Ook waarschijnlijk allebei in de bloei van ons leven. We zijn jong, kunnen nog alle kanten op, wonen in een vrij land. Wij hebben mogelijkheden!

Toch baal ik regelmatig van dingen. Vertraging kan ik (vaak) nog wel omdenken, maar een eitje dat niet te pellen is: aarghh! Jij baalt ook regelmatig… toch? Een slecht cijfer, een blauwtje lopen of misschien wel gepest. Vul maar in. We kennen elkaar niet, maar wat lijken we eigenlijk op elkaar!

Gerjo (20) leek ook op ons. Hij was ook in de bloei van zijn leven, ook op zoek naar geluk en hij baalde vast ook weleens om iets. Dat zou ik hem eigenlijk moeten vragen. Helaas kan dat niet meer. Gerjo kreeg te horen dat hij kanker had. Nu, een jaar later, is hij dood (lees hier het verhaal van Gerjo).

Het maakt me verdrietig en dankbaar tegelijkertijd. Dat heb ik vaak bij verhalen over pijn, ellende en pech. Verdrietig omdat het zo verschrikkelijk is wat je leest, hoort en ziet. Dankbaar omdat ik weer eens ontdek dat ditzelfde verdriet niet over mijzelf gaat. Voor mij is geluk zoiets vanzelfsprekends geworden.

Voor veel meer mensen is geluk een sprookje. Geen realistisch vooruitzicht. Het is zinloos geweld om ervoor te vechten. Misschien herken je dat gevoel wel. Zie jouw pijn en verdriet dan maar eens te relativeren. Gerjo kon dat! Hij deelde gedichten met de wereld. Hij zong psalmen in zijn ziekenhuisbed. Hij liet overal een getuigenis achter en doet dat nog!

Zijn vrolijke lach en wilskracht waren zelfs zo sterk, dat hij in korte tijd trouwde met een verpleegster die hij in het ziekenhuis had leren kennen. Het moest wel wat snel allemaal, want hij was er slecht aan toe. Twee dagen later had zij alleen de (t)rouwring nog, geen man. Gerjo had geen ‘gelukkig’ vooruitzicht. Toch koos hij ervoor te zingen, te lachen en te trouwen.

Hoe kon hij dat allemaal? Dat zou ik hem eigenlijk moeten vragen. Helaas kan dat niet meer. In een brief aan het ziekenhuis gaf zijn vader onbewust antwoord op mijn vraag:

“Er is zo ontzettend veel gebeurd, het is niet te zeggen. Ik wil in de God van Gerjo eindigen, daarom zomaar een greep uit de goede gaven die we ontvangen hebben. Wij hebben er een schoondochter bij. Vele mensen(-zielen) zijn geraakt. Ondanks een week regen, scheen de zon tijdens het begraven van Gerjo. We zijn niet overmatig verdrietig. Er komen zoveel reacties uit Nederland, zelfs uit het buitenland, om stil van te worden…”

Een lesje: tel je zegeningen. Niet dankbaarheid als gevolg van geluk, maar andersom. Waar dankbaarheid stroomt, kan geluk groeien. Echt geluk. Zo kan je bloeien én zaaien tot zelfs na het leven. Bedankt Gerjo.

Deze column is oorspronkelijk geschreven voor BEAM, het jongeren platform van de EO.

Teken van Levi goes officieel!

Teken van Levi goes officieel!

En zo plots als dat het voor jullie is, zo plots voelt het voor mij ook. Ik heb nu officieel een eenmanszaak. Als toekomstig journalist ontkom je er tegenwoordig niet meer aan een eigen onderneming te moeten beginnen. De kans dat je in een vaste redactie aan de slag kan, met een vast uurloon, is namelijk niet bijster groot meer.

Voor als je had verwacht te lezen wat ik dan zoal onderneem of wil gaan ondernemen: scroll maar door naar onder!

Hand in hand
Toen ik jong(er) was en ik mensen met dit soort ondernemende verhalen hoorde, werd ik altijd een beetje angstig. ‘Ziet volwassen worden er zo uit? Zo ondernemend zal ik nooit worden. En ik wil mijn vrijheid en impulsiviteit helemaal niet opgeven..’ Nou, goed nieuws: dat hoeft ook allemaal niet! Ik zou Levi niet zijn als ik niet alles zou relativeren. Zo ook deze ‘grote’ stap. Vrijheid, impulsiviteit en ‘ondernemen’: het gaat hand in hand.  Lees verder “Teken van Levi goes officieel!” →