Intouchables. Wie kent de film niet? Mark Rutte koos de film uit om na zijn ruim 3 uur durende optreden in het programma Zomergasten, te draaien. Een goede keus. De boodschap van de film is een belangrijke in deze tijd. Een onverwachte vriendschap tussen twee uitersten in de Westerse maatschappij.

Na deze klassieker – want dat is het al wel – zeven keer gezien te hebben, had dit nu mijn achtste kunnen zijn – ja, altijd al goed in rekenen geweest. Ik vind het nu alleen belangrijker dat ik iets schrijf over ‘onze’ Minsister President. Een man met minder macht dan de lading haat die hij over zich heen krijgt, doet geloven.

‘Onze’ zet ik voor de zekerheid even tussen aanhalingstekens. Het is namelijk nogal ondefinieerbaar geworden wie ‘wij’ zijn. Wanneer ben je nou ‘een Nederlander’? Een onderwerp die veel aan de orde kwam tijdens het boeiende interview. In tegenstelling tot veel landgenoten was ik vóór deze uitzending namelijk van mening dat Mark geen ‘hersenloze mongool’ en ‘vuile vieze kankerhond’ is – voor nog meer van dit soort opbouwende meningen, kijk even naar de reacties onder een willekeurige post op de FB-pagina ‘Minister-president’. Maar na het langdurig luisteren naar deze onbegrepen softie, durf ik te zeggen dat ik hem.. hoe zeg ik dit netjes.. een mens vind!

Een bericht op de officiële FB-pagina ‘Minster-president’ en enkele, relatief nog milde reacties.

Ja, dames en heren. Mark Rutte is, net als jij, en net als ik, gewoon een mens. Hij praat zelfs openhartig over het feit dat hij in bed ‘gejankt’ heeft. Het gaat over vlucht MH17. In een emotionele monoloog vertelt hij hoe hij enkele uren na het arriveren op zijn vakantiebestemming en een ‘telefoontje van kantoor, denk ik’, in de hectiek van de MH17-ramp belandde. En hoe hij intens meeleefde met de nabestaande. Tot op het punt dat hij 1:00 ’s nachts gebeld werd dat de trein met restanten eindelijk mocht gaan rijden. Dat hij moest huilen. Dat hij op dat soort moment plots iemand naast hem mist. Menselijke eenzaamheid.

Inmiddels krijg ik van een goede vriendin links opgestuurd, van artikelen die nu al (binnen het uur) geschreven zijn over zijn persoonlijke en intieme TV optreden. Koppen als ‘Rutte ziet Wilders als grootste tegenstander’ en ‘Geen diepere laag bij zondagskind Rutte’. Ik krijg er jeuk van. Zelf doe ik ook een poging journalist te worden. En als ik dit soort koppen dan lees, denk ik: ben ik er klaar voor? Wil ik wel een slaaf zijn van de ‘meeste lezers’ en de likes. Van het zwart-wit denken en de onpersoonlijkheid.

Het was zo’n mooi, intiem en menselijk – dus soms ook wat saai – interview. Een drie uur lang durend optreden gereduceerd tot niets meer dan een politiek statement. ‘Rutte ziet Wilders als grootste tegenstander’, nee Volkskrant, niet chique.  Geen wonder dat mensen hem als een harteloos politiek monster zien. Zelfs de ‘objectieve journalistiek’ geeft hem geen kans om mens te zijn. Ik zoek opiniemakers die soms tegen te stroming in een poging durven te wagen. Een poging uitersten bij elkaar te brengen. Niet per se in mening, maar wel in respect. Opiniemakers die deze poging durven wagen, zelfs als het risico inhoudt dat je zelf aan respect zou verliezen. Wie durft?

Tot die tijd raad ik jullie allemaal aan de film ‘Intouchables’ (nog eens) te kijken. Respect gegarandeerd.

Om af te sluiten een stukje uit het interview (de omslagfoto is een still tijdens dit fragment) , waarin Mark  aan de hand van een fragment uit de film Heat een misverstandje uit de wereld wil helpen: “Heb je een debat gehad. Je hebt op de inhoud staan strijden. Dan zie je ons weglopen en dan zegt de één tegen de ander: ‘zullen we een kopje koffie nemen’. En dan leg ik altijd uit aan mensen: de persoonlijke verhoudingen zijn goed, we mogen elkaar. De meesten. Maar de inhoudelijke verschillen van mening zijn echt. Dat is geen spel. Mensen denken vaak dat, omdat die inhoudelijke verschillen zo diep gaan, je elkaar ook persoonlijk moet haten. Dat is niet zo.” 

En zou zou het ook niet moeten zijn.

Mark, bedankt.

Ps. Sorry, ik ga nog steeds niet op u stemmen.
Pps. Nou weet ik dat mijn huidige bereik uit mensen bestaat die deze mening al met mij delen. Mijn vraag is dan ook deze column te delen, zodat het ook mensen bereikt die er wellicht wat van willen en kunnen leren.

Disclaimer
Deze column is opinie. Het gaat hier dus om mijn mening. Je hoeft het dus niet met me eens te zijn. Echter, ik ben van mening dat we allemaal wat van elkaars mening kunnen leren. Met die intentie zou ik graag reacties van jullie willen lezen! Laat van je horen! 🙂

Eervolle vermelding
Lieke Loman. Degene die me een duwtje in de rug gegeven heeft dit te schrijven en me altijd weer, alleen al door haar luisterend oor (lees: lezend oog), inspireert tot de beste woordgrappen en oneliners.

Bronnen
De omslagfoto is een still uit het interview. Het hele programma terugkijken? 
http://www.npo.nl/vpro-zomergasten/04-09-2016/VPWON_1260819