Waarom een single single blijft

Mensen vragen me wel eens: waarom ben jij al heel je leven single? Nadat ik al die jaren zo flauw was om die vraag te beantwoorden met de wedervraag ‘waarom niet?’, ga ik me met dit ‘artikel’ even geforceerd achter m’n oren krabben.

Dit voorop gesteld: het is zeker niet een gebrek aan leuke dames, dat is wellicht nog flauwer om te antwoorden dan die o zo irritante wedervraag.

Bewust
Laat ik beginnen met dit: tot mijn 18e ben ik bewust single gebleven. Dit omdat ik geloof dat je in je pubertijd zoveel ontwikkelingen doormaakt (meningsvorming, toekomstvisie, talent ontwikkeling etc.) die bepalend zijn voor de rest van je leven, en ik denk dat het goed is dat je dat onafhankelijk moet doen (God en opvoeding zijn daarop een uitzondering). Het leek me mooi om na deze ‘ontwikkelingsfase’ iemand te ontmoeten die op één lijn ligt en dus niet samen een soort middenlijn zoeken.

Oeps
En natuurlijk geloof ik wel dat je in een relatie concessies moet maken en met elkaar mee moet bewegen! Ik sta nog steeds achter die keuze, maar achteraf denk ik wel: als je op jongere leeftijd een relatie neemt en je gunt elkaar veel vrijheid en je spreekt af niet afhankelijk van elkaar te worden (totdat je daar klaar voor bent), dat de ervaring zeker niet slecht is. Sterker nog, nu mis ik wel een beetje ervaring in de liefde, haha!

De ‘waarom ik single blijf’-vijf
Die periode van ‘bewuste relatieloosheid’ heeft namelijk ook wel enigszins passiviteit in de hand gewerkt. Of ik mezelf voor de gek hou of niet, tot op heden speel ik dit lijstje met redenen af om lekker passief te kunnen blijven:
1. ‘Ik heb niemand nodig om gelukkig te zijn’
Dit is eigenlijk het meest voorkomende excuus die ik mezelf wijs maak. En nu ik dit opschrijf denk ik: “Ja, ik ben ook heel gelukkig” .. “Je weet niet wat je mist”, is wat anderen me dan vertellen.. en ja, dat klopt, ben daarom waarschijnlijk ook te bang geworden om überhaupt aan een relatie te denken. Wat me tot nog toe best goed af gaat.
2. ‘Ze verdienen me niet als ze me niet accepteren zoals ik ben.’
Dit excuus komt wat minder voor. Maar soms schiet het wel door m’n hoofd. Natuurlijk, jullie accepteren me allemaal zoals ik ben, dat weet ik. Het is alleen zo heerlijk makkelijk en simpel om te denken: “zolang niemand interesse in me toont, hoef ik ook geen interesse in anderen te tonen.” En met ‘interesse tonen’ bedoel ik niet de interesse die je toont aan ‘gewone’ vrienden, want daar heb ik totaaaaal geen gebrek aan.
3. ‘Alleen zijn is leuk.’
Een vrijgezellenbestaan heeft voordelen, je bepaalt alles zelf en hoeft geen enkel compromis te sluiten. De keerzijde heb ik ook (nog) geen last van, alleen thuiskomen en niemand hebben om te kunnen vertellen wat je meemaakt heb ik echter nog nooit meegemaakt. Of alleen zijn dus zo leuk is, is nog maar de vraag. Misschien voorlopig iig nog wel …
4. ‘Ik heb alles al.’
M’n mand is vol, er past geen partner meer bij. Een erg veel voorkomende truc om de realiteit beter verteerbaar te maken en mezelf op te beuren. Maar misschien houdt het me wel tegen om mezelf tegen te komen, juist omdat ik eigenwijs eraan vasthoudt dat een partner overbodig zou zijn.
5. ‘De perfecte partner ben ik nog niet tegengekomen’
Ook dit speelt soms door m’n hoofd. Single mensen geloven in romantische idealen en ik ben geen uitzondering. Toch ben ik wijs genoeg om te weten dat dit vragen is om teleurstellingen. Niet dat ik niet veel potentiële kandidaten zie, misschien zelfs teveel, maar uiteindelijk ben ik misschien te snel met het besluiten dat ‘we toch niet bij elkaar passen’ nog voordat ik een poging doe diegene beter te leren kennen. Dat perfectie niet bestaat weet ik maar al te goed, dus bij deze zal dit excuus voorgoed uit mijn ‘excuses van de eeuwige single’-boekje schrappen.

“Love isn’t something you find. Love is something that finds you.”

De ‘I want a lady’-drie
Nou, dit was het makkelijke gedeelte van de zelfreflectie. Om het compleet te maken moet ik ook even onder ogen zien waar ik toch wel benieuwd naar ben:
1. Soulmate
Dit zou dan toch wel de hoofdreden zijn waarom ik dan aan een relatie zou beginnen. Het lijkt me fantastisch om iemand te hebben waar je lief en leed me kan delen. Ooit las ik een quote: “Een vriend is iemand die alles over je weet en nog steeds van je houd.” Meer hoef ik daar niet aan toe te voegen, toch?
2. Intimiteit
Het is misschien meer een vraag dan een verlangen. Ik heb namelijk geen idee wat dit inhoudt. Heb tenslotte nog nooit iemand buiten mijn familie op de lippen gekust, om het netjes uit te drukken . Veel verder dan ‘hallo’ kom ik meestal niet. Natuurlijk, er zijn genoeg mensen in mijn omgeving die me subtiel laten merken dat intimiteit geen overbodige luxe is. Maar zolang ik niet de ‘perfecte’ (tussen aanhalingstekens, inmiddels) partner tegenkom heb ik er geen verlangen naar. Benieuwd, dat wel.
3. Kinderen
Dit komt echt heel erg zielig over, maar zielig ben ik allerminst, laat dat duidelijk zijn. Maar om eerlijk te zijn, zijn kinderen de voornaamste reden waarom ik toch het vermoede heb dat ik niet geschikt ben voor een celibatair leven. Het is gewoon geen optie om nooit kinderen te krijgen.

Dus..
Tot zover de zelfreflectie. Een korte samenvatting krijg ik er niet meer uitgeperst. Dit komt wel in de buurt (heb ik ergens gelezen): “De vaak ‘wat vrouwelijke’ mannen dromen van romantiek en de ‘liefde van hun leven’. En hun hoge, weinig nuchtere idealen zitten henzelf daarbij in de weg.”
Toch wil ik afsluiten met een quote waarmee het misschien lijkt alsof ik dit hele artikel voor niks heb geschreven: “Love isn’t something you find. Love is something that finds you.” Daarmee wil ik dus niet weer terugvallen op mijn passiviteit. Maar ik wil wel benadrukken dat je liefde niet moet forceren. Liefde blijft iets dat tijd nodig heeft.