Wat is het verschil tussen een rode en een gele paprika (behalve de kleur, ha-ha)? Waar komen babies vandaan? Hoe kan een kameleon van kleur veranderen? Mama, waarom is zwarte piet niet meer welkom, omdat hij zwart is? Vragen, vragen, vragen, we stellen ze al vanaf dat we kunnen praten. Gelukkig maar. Zonder vragen te stellen komen we niks vooruit. Vragen zijn de motor van het leven. Of naja, als we antwoord krijgen. Zonder antwoorden worden we namelijk gek; je stelt toch niet voor niets een vraag?! In deze tijd van ‘wetenschap, help ons verklaren!’ is het niet meer mogelijk om tevreden te zijn met een vraag op zich. Maar waar ik achter ben gekomen, zal je doen verbazen!  Houd je stevig vast, dit was slechts een inleiding!

Ik had laatst een discussie over seks. Seks? Ja, seks! Levi? Ja, ik! Het begon zoals gewoonlijk bij de verbazing dat ik nog nooit gezoend heb. De logische vraag of ik dan wel ooit een vriendinnetje gehad heb, volgde snel. Deze vraag had een gemakkelijk antwoord: nee! Diezelfde avond was er een feest waar ik heen ging en wat me niet verbaasde, maar toch verraste was het onmiddellijke medelijden: ”Dan ben ik vanavond je wingman!” Voor de mensen die het niet weten: wingman is iemand die je (meestal op een feestje) op een ‘subtiele’ manier helpt aan een leuke dame, al is het maar voor die avond alleen. Grappig vond ik het – maar ook verontrustend – dat het blijkbaar een gebrek aan zelfvertrouwen moet zijn als je tegenwoordig op je 21^e nog geen ervaring hebt. Ik had enige moeite duidelijk te maken dat dit (gebrek aan zelfvertrouwen) zeker niet het geval was, maar dat ik tot mijn 18^e bewust vrijgezel ben gebleven. Dat we er verschillende meningen op nahielden was meteen duidelijk, maar ook wederzijds respect en een tof gesprek was een feit. Sorry voor de mensen die er zo naar uit keken: in deze blog is weinig over van het ‘seks’-gedeelte. Een impressie; vraag en antwoord. Op z’n Levi’s: natuurlijk een beetje uitgebreid.

“Maar is dat (tot je 18^e bewust vrijgezel) dan omdat je christelijk bent?”
Niet per se, maar het geloof is onderdeel van mijn leven en dus ook onderdeel van hoe ik over alles denk, net als opvoeding, cultuur en je sociale netwerk. Een manier van leven, zo je wilt.

“Doe je dan ook alleen seks ná het huwelijk?”
Nee, het veel liever tijdens. Maar vóór het huwelijk wil ik het liever vermijden.

“Maar dát is wel omdat je christen bent, toch?”
Nee, ook niet per se, ik vind ‘omdat ik christen ben’ sowieso een slap argument. Ik ben christen, ja. Ik geloof in God en de Bijbel, ja. Maar niet zomaar. Ik geloof dat alles wat in de Bijbel staat een bedoeling heeft, een gedachte. En die gedachte wil ik doorgronden en begrijpen. Vaak ontdek ik dat wat jullie als ‘die regeltjes van het geloof’ zien, mooie gedachtes hebben om ons een leven te gunnen die prettig is voor onszelf, maar vooral ook voor de mensen om ons heen.

“Oh, ja, zo had ik er nog nooit over nagedacht. Maar wat ik me altijd afvraag, jullie noemen God een God van liefde en een God voor Wie alles mogelijk is, waarom is er dan zoveel ellende?”
Goede vraag, die hoor ik vaker. Ik geloof dat God ons gemaakt heeft omdat Hij wat mistte in de schepping: Robbert ten Brink, all you need is love! Het was mooi, de natuur, de frisse lucht, de fluitende vogels, maar er was nog geen liefde. Daarom werd de mens gemaakt, om liefde aan te geven en om liefde van te ontvangen. Maar een voorwaarde van liefde, echte liefde, is dat het vrijwillig is. Robots waren geen optie, we kregen een vrije wil. En daar hebben we maar al te gretig gebruik van gemaakt. Lang verhaal kort, nu zijn we hier belandt. Met onthoofdingen,  eitjes die niet goed te pellen zijn en blessuretijd. ‘Gelukkig’ doet die ellende ons wel vaak realiseren hoe dankbaar we mogen zijn met de liefde die we (zomaar) krijgen en geven!

“Ja, goed verhaal(, lekker kort). Ik heb er zeker wel respect voor hoor, maar als God echt zo lief is als Hij beweert te zijn, dan zou iedereen toch later in de hemel komen?”
Ja, dat zou wel tof zijn hè? Ik zal je eerlijk zeggen, ik heb geen flauw idee of dat zo is. En eigenlijk wil ik het ook niet weten. Het mooiste aan mijn geloof vind ik namelijk dat onbeantwoorde vragen hebben mag, en zelfs noodzakelijk is. Als alle vragen antwoorden hebben, kan je nergens in geloven. Daarbij denk ik dat het echt saai is, een wereld met alleen maar zekerheden.

“Zijn we daar niet juist constant naar opzoek? Verklaringen en antwoorden? Wetenschap.”
Klopt, maar daar moeten we ook zeker naar streven denk ik. Het belangrijkste is alleen om het niet te verwachten. Dat is volgens mij het grootste probleem. Zoeken is gezond, maar het vinden is onterecht noodzaak geworden.  Het vinden van verklaringen en antwoorden is een doel op zichzelf geworden.  Maar een ‘echt’ doel zoeken we niet, want die is er niet, want ‘geboren, kruipen, brabbelen, lopen, praten, brabbelen, kruipen, dood. Einde.’ En daar ergens tussen zitten nog ‘de ware’, kinderen en succes.  Wat ik trouwens wel heel grappig vind, het geloof is vaak heel vaag, maar in ‘de ware’ geloven we massaal. Terwijl dat dan toch net zo vreemd is? Dat de wereld bestaat uit toevallige samenlopen van omstandigheden, maar dat er wel 1 iemand rondloopt die voor jou ‘gemaakt’ is. Karma, nog zoiets. We willen allemaal zo graag geloven(!) dat er iets is dat alles een beetje stuurt: wie goed doet, goed ontmoet! Een rustgevende gedachte. Maar het geloof is te zweverig?
Wetenschap wordt ook vaak genoemd als tegenhanger van geloof. Terwijl het elkaar naar mijn mening enorm versterkt. De wetenschap is voor mij vaak net zo goed een verklaring als voor niet gelovigen. Het universum zit ingewikkeld in elkaar, de één gelooft(!) dat het begon met een Big Bang, de ander gelooft in de Schepping. Maar dat het ingewikkeld is, zijn we het over eens. Er staat geen hele gedetailleerde informatie over de biologie van ons lichaam in de Bijbel, maar gelukkig hebben we allemaal hersenen om wetenschap te bedrijven! Dus wetenschap en geloof gaan wat mij betreft hand in hand. Ik weet niet wat het is, maar ‘geloof’ vinden veel mensen een naar woord ofzo.

“Mjah, ‘geloof’ denk ik niet zo zeer, maar ‘de kerk’ is er onlosmakelijk aan verbonden en dat schrikt af.”
Ja, de kerk. Als ik mensen over de kerk hoor, heb ik altijd direct de neiging om me te verdedigen. Het heeft zo’n nare klank gekregen en eigenlijk ben ik het helemaal met je eens. De kerk doet zich vaak voor als museum voor perfecte mensen, terwijl in werkelijkheid zou het een ziekenhuis voor de gebrokenen moeten zijn (niet zelf bedacht, helaas). Ik ga niet naar de kerk omdat ik denk dat ik dan voorbeeldig ben, maar juist omdat ik besef dat het nodig is voor mij om een beter mens te worden. Het liefst wil ik iedereen laten zien hoe ‘kerk zijn’ ook kan zijn. Het hoeft geen saaie boel te zijn! We zijn gewoon mensen zoals ieder ander! We zijn ook op zoek naar hoe we gelukkig worden en wij willen ook graag weten wie de mol is. De kerk moet naar mijn idee een plek zijn waar iedereen zichzelf mag zijn, een plek waar iedereen vragen, frustraties en verdriet mag hebben.

“Ja, en nu de werkelijkheid, haha! Zo is het nou eenmaal niet..”
De kerk stelt helaas in werkelijkheid vaak teleur en heeft de neiging mensen te beledigen door al die ‘regeltjes’ op een bepaalde manier te willen handhaven. De kerk wordt geleid door mensen, en mensen maken fouten. Maar mensen zijn ook makkelijk op hun teentjes getrapt, dus wat dat betreft moet het ook wel van beide kanten komen.  Het zal altijd een wisselwerking moeten zijn. Niet geven en nemen, maar alleen geven.  Want ‘nemen’ creëert altijd een verwachting en ja, dat vraagt om teleurstelling. Als we nou allemaal geven, ontvang je automatisch ook weer. Utopia wellicht, streven mag! Maar inderdaad, de kerk zou zich er wel wat meer van bewust moeten zijn dat het (veel) fouten maakt, sterker nog, het moet dat uitdragen vind ik! Kwetsbaarheid.

“Zit wat in. Weet je wat me met name verschrikkelijk lijkt, om constant maar bezig te zijn met de vraag ‘hoe word ik een beter mens?’. Plus dat je constant bewust bent van de fouten die je maakt.”
Dat klopt, ik probeer me altijd bewust te zijn van de fouten die ik maak, behoorlijk confronterend soms. Maar daar tegenover zit de ‘wetenschap’ dat je ook constant bewust bent van het feit dat je van je fouten kan leren en dat áls je bewust bent van je fout en er spijt van hebt, het vergeven kan worden! Het is zeker niet makkelijk of leuk om je er bewust van te zijn, maar ik geloof dat de weg naar verbetering niet altijd over rozen gaat.

“Je zegt heel vaak ‘ik geloof’ en ‘ik denk’, je zit niet in de verkoop hè?”
Haha! Toevallig heb ik wel bij een callcenter gewerkt, maar dat was niet helemaal mijn ding nee. Uiteindelijk denk ik dat bijna alles wat we doen en zeggen is gebaseerd op een mening of iets waar we achter staan; in geloven. Het is alleen veel stoerder om zeker van je zaak te zijn. Je maakt je punt alleen door de ‘het is zo, en niet anders’-mentaliteit. Terwijl iedereen weet dat de enige zekerheid is dat niks zeker is. Dus als we dat nou gewoon even allemaal erkennen, dan kunnen we leren van elkaars visies in plaats van eindeloos discussiëren over ‘de waarheid’.

Conclusies trekken ben ik niet zo van. En je snapt nu hopelijk waarom. Vragen hebben is gezond en antwoorden vinden is leuk, maar niet noodzakelijk! Kijk en luister met een open blik naar elkaar, wees niet bang om je mening bij te stellen of om te gooien, laat je raken! Laat je niet voor de gek houden door (je) leeftijd. Kinderen zeggen met hun simpelheid de meest wijze dingen en volwassenen maken de stomste fouten. Leer van jezelf, leer van elkaar!

Sorry voor de lap tekst en ik vind het super tof dat je het einde hebt gehaald!
Spreek me gerust aan, opbouwende kritiek of een goedkeurend knikje,
Liefde en zegen,
Levi