“Ik ben dus later..”

“Verdomme, kut NS.. het is ook altijd hetzelfde gezeik. Ja, ik ben dus later.” Het duurde even voordat ik zag dat hij aan het telefoneren was. Ik ben duidelijk niet de enige die de gefrustreerde man aan het observeren is. Gek genoeg kijken de meeste mensen hem begripvol aan. Tuurlijk, zeldzaam kan je het al niet meer noemen; een goederentrein, ‘een aanrijding met een persoon’ en dan nu weer een brandje in een tunnel. Ook ik krijg er soms wel eens jeuk van. Wat is dat toch met de NS? Kunnen ze daar nou echt niks aan veranderen?

Met deze vragen in mijn hoofd probeerde ik begrip te kweken voor de man en de rest van treinstel 8842. Het lukt me niet. Op de een of andere manier kan ik er wel van genieten. Een momentje stil staan. Wanneer komt dat nou nog voor? Het is dan wel niet vrijwillig, maar ik denk dat het er anders nooit van zou komen. Daarnaast betrap ik mezelf er op dat ik in mijn gewoonte verval: omdenken. Een irritante gewoonte, zo kan ik nooit eens lekker meezeuren met het doorsnee gezeik. Iets met ‘vluchtelingen’ en ‘crisis’ is nu het gesprek van de dag. Althans, voordat Nederland uitgeschakeld werd voor het EK. En nu hebben we het alweer te druk met de pietendiscussie. Ik probeer er zo kleurloos mogelijk in te staan, maar zelfs dan blijk je dus een kant te kiezen in deze kwestie…

Afijn. Het is in de trein al zo’n 10 minuten stil, opvallend. Als een speen voor volwassen is iedereen volledig in hun telefoontje gezogen. Ook ik. “Dames en heren, wij doen ons uiterste best de trein zo snel mogelijk weer te laten rijden,” de gebogen hoofdjes schoten snel omhoog, “we verwachten dat dit nog ongeveer een kwartier tot half uur zou kunnen duren. Excuses voor het ongemak.” Tot zover de stilte. De man die eerder al zijn hart luchtte bij wie er dan ook aan de andere kant van de verbinding zat, kan nu ook zijn ei kwijt bij zijn buurman. Frustraties, onmacht, verdriet. Als er nu een conducteur langs zou lopen, bleef er waarschijnlijk niet veel van hem over.

Plots weet ik het! Ik pak mijn telefoon, houdt hem tegen mijn oor en wacht een paar tellen: “Hey schat, ja ik heb je aantal keren gebeld. Pff. Dit raad je nooit. Ik zit in de trein en sta stil voor een tunnel, wegens een brandje..” nu kijken mensen ook mij begripvol aan, “stel je voor dat ik in die tunnel stond! Ik ben dus later… maar dát ik er ben is dan te danken aan de alertheid van de NS.”

Hoor je er nog bij als je een andere kant op kijkt dan gebruikelijk is? Meelopen is in ieder geval veel makkelijker. En soms ook best wel lekker. In veel gevallen zelfs wel goed denk ik. Maar vergeet daar nooit over na te denken. Kost het anders denken je meer dan het je oplevert, doe vooral geen moeite. Maar vaak levert het je wél veel op. Ik? Ik kreeg een paar lachende gezichten en zelfs een real-life duimpje omhoog van het meisje tegenover mij. Helaas geen nummer. Nee, ik moest zo nodig een ‘schat’ bluffen……

Deze blog ook te lezen geweest in de Metro (link) en getweet door de grondlegger van het ‘Omdenken’! Mede dankzij jullie waardering. Bedankt!!

Ook te vinden op BEAM, het jongeren platform van de EO.