Genade, durf jij het aan?

Dit stuk is geschreven voor mijn (christelijke) studentenvereniging NSW. Mij werd gevraagd iets te schrijven over genade. Hier het resultaat.

Pas had ik een discussie over of we een persoon als Hitler in de hemel tegen zouden kunnen komen. Als mens zou ik al snel nee willen zeggen. Maar stel je voor dat hij vlak voor zijn dood spijt kreeg en Jezus als Heer zou belijden? Genade.

Als je het woord ‘genade’ leest, plak je – hoe oneerbiedig het ook klinkt – God er waarschijnlijk automatisch voor. ‘Gods genade.’ Dat is je goedrecht. Een beetje predikant verwerkt het namelijk in 80% van zijn preken. En anders zal de zangleider het ons nog wel duidelijk maken. Meestal wordt er een prachtige uitleg bij gegeven, in de trant van ‘de vergevensgezinde goedertierenheid door God aan ons zondaren bewezen; vergiffenis’. De meest simpele manier om je kudde te geven waar ze voor kwamen: een goed gevoel om de week weer door te komen. Een goed gevoel. Een gevoel. Gevoel. Genade is eigenlijk niks meer dan gevoel geworden. 

Zoektocht
Dit is geen verwijt. Althans, hooguit naar mezelf. Maar misschien herken je dit gemakzuchtige wel. En dan hopelijk ook mijn zoektocht naar het beter begrijpen van deze onmenselijke, onvoorwaardelijke vorm van liefde. Een hedendaagse zoektocht begint vaak op Google, zo ook nu. Al snel vind ik een wat meer seculiere definitie van genade: ‘onverplicht bewezene gunst, onverdiende weldaad,’ en misschien nog wel de simpelste ‘het niet meer kwalijk nemen.’ Zou het mogelijk zijn God hier even van los te koppelen? Het even tussen mensen onderling houden?

Nu jij
Je kan dit zo persoonlijk maken als je wil. Maar ik noem even dé gemeenschappelijke vijand: IS. Als het ‘goed’ is komen er nu niet veel positieve gevoelens bij je naar boven. Dat zou zorgwekkend zijn. En God geeft hun ideologie ook geen duimpje omhoog durf ik te zeggen. Toch schrijft Hij ze een liefdesbrief, volgt Hij ze, stuurt Hij ze een vriendschapsverzoek. Kunnen wij dat ook? Van de mens achter de zonde houden? Genade niet alleen als gevoel, maar ook als werkwoord. Doen.