Cappuccinootje, croissantje, krantje

“I don’t drink coffee, I drink tea my dear.” Nee, dat zal ik nooit zeggen. Het is de eerste zin van één van mijn favoriete nummers. Althans, dat was voor ik het als wekker had ingesteld. Note to self (en wellicht een dikke tip ook voor jou): dingen die je dierbaar zijn proberen te vermijden in de ochtend. Behalve koffie. Het is 6:45.

Normaal gesproken neem ik ruim de tijd om te ‘snoozen’. Ik weet dat het slechts uitstel van executie is en dat ik dat half uur ook kan besteden aan wat extra nachtrust. Toch voelt het fijn: even bewust genieten van het gevoel waar je de rest van de dag over droomt. Hoe dan ook, vandaag 6:45 mijn bed uit, dat vond ik al vroeg genoe… “I don’t drink coffee….” 7:00.. shit!

Je kan alles zeggen van ongepland snoozen wat je wil, maar je wordt er wel wakker van! Hup, hup, hup. Bed uit, kleren aan, hand in de gelpot en rennend naar de bushalte m’n haren fatsoeneren. Dit moet een nieuw record zijn. Zeker gezien het feit dat ik maar 2 minuten had voor een stukje ‘lopen’ dat normaal gesproken 4 minuten duurt en de bus er nog niet eens staat. Zonde eigenlijk. In die tijd had ik ook nog wel een boterham naar binnen kunnen proppen…

“Even bewust genieten van het
gevoel waar je de rest van de dag over droomt.”

Vijf minuten later nog steeds geen bus. Dat gaat me mijn overstap met de trein kosten en dus een kwartier extra reizen. Erger nog, dat hadden twee boterhammen én een halve kop koffie kunnen zijn. Net als ik besef hoe zwaar mijn leven is, komt de bus aangekropen. Toch vrolijk de buschauffeur een goedemorgen gewenst, waarna ik de gehele rit autistisch de klok in de gaten hield. In theorie zou ik mijn trein namelijk nog net kunnen halen.. of net niet.

Net niet dus. Balen? Nee, dit is het moment dat het omdenken toeslaat: ik kan voor het eerst rustig ademhalen vandaag. Nu heb ik alsnog 10 minuten om koffie te halen bij de Kiosk. Of ik er voor een euro een croissantje bij wil? De woorden cappuccino en croissantje klinken allebei wel rustgevend, laat staan de combinatie daarvan. De eerste cappuccino mislukte omdat de melk net op was. Of ik die er gratis bij wilde. De juist vibe te pakken.

Net als ik al mijn levenslust weer bij elkaar geraapt heb, realiseer ik me de onhandigheid van de situatie, van mijn hele zijn. Ik loop het perron op waar net een volle trein arriveert. In mijn rechterhand een bekertje koffie, in mijn linkerhand een krantje met daarachter het andere bekertje verstopt – want stel je voor dat mensen zien dat ik twee bekertjes heb – en tussen mijn kaken het onhandige zakje met de croissant.

De trein die ik moet hebben, stroomt leeg. Iedereen checkt uit bij het paaltje waar ik nog in moet checken. Onhandig probeer ik het bekertje uit mijn rechterhand tussen mijn linkerarm en mijn buik te schuiven, dit zodat ik mijn OV-chipkaart kan pakken die ergens in mijn rechter kontzak verstopt zit. Na wat klunzige pogingen gelukt, terwijl ik ogen in mijn rug voel branden. Shit, die meneer heeft het tweede bekertje gespot.. denk ik. Snel check ik in om de starende blikken te ontvluchten.

Binnen. Ik ga zitten op de eerste de beste plek. Zet mijn spullen op het mini-tafeltje, het past natuurlijk net niet. Wie heeft dat trouwens bedacht, zo’n schuin afgezaagd tafeltje?! Ik produceer ongegeneerd een diepe zucht en hef mijn hoofd. Nee he, een overbuurman.

“Shit, die meneer heeft het tweede
bekertje gespot… denk ik.”

Hij volgt met zijn blik de druppel op mijn voorhoofd die op dat moment net te zwaar was geworden en langs mijn wang glijdt. Ik vang ‘m op met mijn hand. Ik pak het ‘mislukte’ bekertje koffie. Hij registreert het feit dat ik er twee heb. Ik bied hem wat ongemakkelijk de andere aan, terwijl ik ongevraagd uitleg geef: “Ik hoefde er toch geen twee, maar kreeg ‘m gratis..” Argwanend weigert hij. Inmiddels ben ik ingesloten door de vrouw die naast mij is gaan zitten. Vol medelijden kijkt ze mijn kant op. Ik geef het op. Ik ga niet eens proberen het croissantje fatsoenlijk op te eten.

“Wow, Levi, wat heb je met je haar gedaan? En je jas zit helemaal onder de.. wat is dat?! Oh trouwens, je hoeft niet bij dat overleg te zijn, dus doe maar rustig aan. Neem op je gemak een kopje koffie, je hebt het nodig zo te zien.”

Ach, ik heb veel mensen het gevoel gegeven dat hun ochtend ook erger kon. Het was het waard.